Home » Bericht » Geboorteverhaal Sem

Geboorteverhaal Sem

Begin mei maakte ik kennis met Chantal en Sander in hun gezellige woonkamer in Geldrop.
Ik keek wat rond ondertussen dat Chantal thee voor mij ging zetten. Direct viel mijn oog op een aantal foto’s in een lijstje op het dressoir met een kaarsje en een vlinder omheen. Foto’s van een heel klein wondertje.
Sander zag me waarschijnlijk kijken en brak het ijs. “Dat is onze Sterre*. De 20 weken echo was niet goed en met 23 weken was de bevalling opgewekt. Sterre had een chromosoom afwijking en zou niet levensvatbaar zijn.” Ik kreeg een knoop in mijn maag bij het horen van dit hele verhaal. De foto’s van Sterre* waren van onschatbare waarde en Chantal wist hoe overweldigend alles kon zijn. Daarom nu ook de keuze voor een geboortefotograaf.
Nu was gelukkig alles goed, al zei Chantal me ook dat ze pas echt opgelucht kon ademhalen als dit kleine jongetje uiteindelijk in hun armen zou liggen. Emotioneel door het verhaal wat ze samen droegen rolde er een traan over haar gezicht. Ik pakte haar hand en stilte was even het enige antwoord dat ik geven kon.

Vrijdag 28 juni ging om 16.00 mijn telefoon. Het was Sander die mij vertelde dat de bevalling was begonnen. De verloskundige was onderweg maar de weeën waren al iedere 4 minuten. Hij liet het me weten als de verloskundige was geweest.
Om 16.45 kreeg ik een berichtje. Ze heeft al 4 cm en we gaan nu naar het ziekenhuis.
Met al mijn spullen in de aanslag ging ik op weg. Voor mij een 20 minuten rijden dus ik had ruim de tijd, maar geen enkele bevalling is te voorspellen. Dus liever wat langer daar, dan 1 minuut te laat.

Na mijn gebruikelijke check bij de balie naar het juiste kamernummer en mijn handen die ik desinfecteer liep ik de betreffende kamer in. Heel rustig in haarzelf gekeerd zag ik Chantal op bed zitten. De verloskundige aan haar voeteinde stond op en liep naar me toe om kennis te maken.
Heel zachtjes vertelde deze me dat ze zojuist gecontroleerd was en 6cm ontsluiting had.

Terwijl de verloskundige even de kamer uit liep begon ik met het maken van wat foto’s. Een heel sereen plaatje van Chantal met haar armen om haar buik en Sander die bij haar zit en haar hand vast houdt. Op het kastje naast het bed staat het lijstje dat ik eerder had gezien. Sterre* was er ook zo een beetje bij.
Er werd niets gezegd tegen mij, en dus zei ik ook niets. Soms kan een stilte kil of onaangenaam zijn maar hij voelde hier zo warm en rustig.
Een uur ging voorbij waarbij ik zag dat de frequentie van de weeën wat was toegenomen en deze ook wat krachtiger leken te worden. Hoewel Chantal er ontzettend rustig onder bleef zag ik in haar gezicht dat ze de pijn verbeet. Ze was van een zittende houding naar een liggende gegaan om de weeën beter op te kunnen vangen. Sander was druk met washandjes om de zweetpareltjes uit het gezicht van zijn vrouw te vegen. Wat een onwijze kracht heeft de natuur. De verloskundige bekeek het vanaf een afstandje en vroeg Chantal of ze al wat druk voelde. Voor het eerst hoorde ik haar praten sinds ik er was en beaamde ze dat ze inderdaad druk voelde maar nog niet heel hevig.
Ze werd nogmaals gecontroleerd en bleek nu om 18.30 op 9 cm ontsluiting te zitten. De verloskundige haalde assistentie om alles klaar te maken voor het moment waarop ze 9 maanden hadden gewacht en gehoopt.
Om 19.00 bleek ze volledige ontsluiting te hebben en was het even schakelen voor Chantal. Na al die uren van ontspannen en loslaten moest ze nu actief gaan persen en het duurde even een aantal persweeën voordat ze er goed in zat. Heel graag wilde ze dat Sander hun kindje zou aanpakken als dat kon dus ook papa stond klaar om zijn eerste rol als papa te vervullen.
Ook bij dit laatste stukje onderging Chantal alles zo ontzettend rustig. Met alle kracht die ze had perste ze hun prachtige zoon Sem recht in de armen van Sander. De lange stilte werd verbroken door het huilen van Sem die even wilde laten horen dat alles goed met hem ging. De zo rustige Chantal raakte geëmotioneerd en het leek of alle bezorgdheid ineens van haar schouder gleed. Een kus van Sander waarbij ik ook een traan over zijn wangen zag lopen. “Is echt alles goed?”, vroeg Chantal zich hardop af. Natuurlijk zou Sem nog even nagekeken gaan wordren, maar voor nu leek alles helemaal goed te zijn.
Symbolisch knipten ze samen de navelstreng door. Op eigen benen met hulp, steun en ontzettend veel liefde van zijn papa en mama.
De placenta werd geboren en Sem werd gewogen. 3525 gram en alle testen glansrijk doorstaan. Niets leek erop dat er iets mis zou zijn wat een ontzettende opluchting was voor papa en mama.

Lekker huid op huid lag Sem bij Chantal te drinken en bij te komen van zijn geboorte. Hij werd bewonderd en gekust en overladen met onvoorwaardelijke liefde.
De rest van de familie zou de dag daarna kennis komen maken. Eerst even lekker samen genieten van dit moment.

Lieve Sem:
Wat ben jij in een warm gezin terechtgekomen. Een prachtige weg heb ik mogen zien op weg naar jou geboorte. Zoveel rust bij jou mama en zo rustig als dat de weeën elkaar opvolgde. Je bent het grootste geschenk wat je papa en mama zich maar konden wensen. En wat een geluk heb jij met een klein beschermengeltje wat vanaf boven altijd een beetje op je zal letten. Heel veel gezondheid wens ik jou. Heel veel geluk… voor nu en voor in de toekomst. Dat je maar mag worden wie je bent!

Lieve Chantal, Sander en Sterre*
Een stukje verleden wat jullie meedragen heeft een heel mooi 2e hoofstuk gekregen. Prachtig nieuw geluk wat een naam heeft gekregen. Een mooie bevalling Chantal en Stefan waarbij jullie zoveel rust bewaarden. De rust die jullie vonden in elkaar en in het moment.
De rust die onderbroken werd door Sem die zo graag wilde laten weten dat hij er was.
Geniet van elkaar en van alles wat komen gaat. Met een lach, en soms een traan.


Heel veel liefs,

Marly

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *