Home » Bericht » Geboorteverhaal Evy

Geboorteverhaal Evy

Een tijdje geleden reed ik richting Eindhoven om kennis te maken met Noëlla en Danny en zoontje Bram.
Het werd een gesprek wat indruk op me maakte. We spraken over de geboortefotografie en ik luisterde naar een stukje van hun levensverhaal. Ik besefte me direct dat hier tegenover me een hele sterke mama zat die een hele grote zware rugzak met zich meedroeg. Een rugzak die je bijna niet alleen kunt dragen. Een dochtertje moeten afstaan in haar zwangerschap, een dochtertje verloren door wiegendood en ook nog haar vorige partner verloren. Haar enige wens voor de bevalling was dan ook een gezonde dochter. Want de zwangerschap zelf was alles behalve onbezorgd.

Hoe sterk moeten je schouders zijn om deze door dit alles recht te kunnen houden.
Hoe mooi dat ze nu in verwachting waren van een meisje.
Hoe ontzettend gunde ik deze mama en papa een fijne bevalling en een heel mooi nieuw hoofdstuk van hun leven samen!
Wat een lieve mensen en een aanstaande papa die me helemaal op mijn gemak stelde met zijn humor. Danny: “Als je mij foto’s laat maken heb je straks alleen het plafond erop staan omdat ik ergens flauw ben gevallen”.
Nou Danny, dat is aardig goedgekomen dacht ik zo. Je hebt je prima staande gehouden!

Rond 7.30 in de ochtend ging mijn telefoon. Danny vertelde me dat de weeën ’s nachts waren begonnen en dat Noëlla al 5 cm ontsluiting had. Op de achtergrond hoorde ik haar opgewekte stem wat niet deed geloven dat hier een mama heel hard aan het werk was, maar wat dus wel zo was. Gezien de snelheid van haar eerdere bevallingen was het voor mij zaak om mijn spullen te pakken en richting Veldhoven te gaan.

Om 8.30 kwam ik de verloskamer binnen. Ik zag direct dat Noëlla het zwaar had. Ze had pijn en liet dit ook merken aan de verpleegkundige die haar geen moment uit het oog verloor. Deze liet de verloskundige komen. Toen ze hoorde dat het nog steeds 5 cm was, was ze toch ietwat teleurgesteld. Zoveel weeën al opgevangen en nog niet veel verder zijn dan 1,5 uur daarvoor. Ik voelde met haar mee.

Ze kreeg pijnbestrijding met een pompje wat ze zelf kon bedienen. Gelukkig voor haar kon ze nu ontspannen. Ze heeft meerdere malen benadrukt aan de verpleging hoe ontzettend blij ze was met dit pompje. De pijn was nu gelukkig wel te dragen. Ze werd wel wat misselijk waarop Danny als grapje vroeg of ze niet toevallig een hamburger voor haar moest gaan halen.

Hun meisje wilde al heel graag laten zien dat haar darmpjes goed werkte en omdat er meconium in het vruchtwater zat zou de geboorte iets anders gaan verlopen dan ze zouden willen. Het kindje zou niet direct op haar buik worden gelegd, maar achter haar, tussen haar benen. Zo konden ze het slijm uit haar mond halen en haar stimuleren om goed te ademen.
De verloskundige kwam iets voor 11.00 even kijken hoe het ging en gelukkig was er nu beter nieuws. bijna ontsluiting!
Alles werd klaargezet voor de geboorte van hun nieuwe wondertje wat niet lang meer op zich zou laten wachten.

Rond 11.10 was er volledige ontsluiting en mocht deze krachtige mama haar kindje op de wereld gaan zetten. Gesteund door Danny die haar hand stevig vast hield, haar zo nu en dan een washandje aangaf, gevolgd door een liefdevolle kus. Maar verder niet veel meer kon dan toekijken hoe zijn vrouw de weeën wegpufte.
Na een paar krachtige persweeën hoorden we tot onze grote opluchting om 11.20 het allereerste geluid van Evy. Een krachtig huiltje van een meisje dat helemaal klaar was om geboren te worden en wat alle bezorgdheid van haar ouders op dat moment wegnam. Ze was er en het ging goed! Na het slijm wat werd weggepoetst werd ze op mama’s buik gelegd en zag ik een geëmotioneerde papa en mama. Ik hoorde Noëlla vragen “Is het wel echt een meisje?”. Nou, dat was een zeker!
En wat voor een. Een prachtig gezond, mooi meisje. Danny knipte de navelstreng door en nu was het wachten op het moment dat de placenta los liet. Wat zag ik een liefde in de ogen van deze papa en mama. Liefde voor Evy en voor elkaar.
Opgaand in dat moment leken ze niet te beseffen dat de placenta maar niet geboren wilde worden. Er werd ze verteld dat ze medicatie gingen toedienen via het infuus. Daarna ook via de navelstreng in de hoop dat deze hierdoor losliet.
Ik kreeg een beetje een naar gevoel in mijn buik. Het gaat toch niet zo zijn dat deze mama dadelijk naar de OK moet om haar placenta te laten verwijderen?
Er werd druk gebeld met de dienstdoende gynaecoloog en met de OK. Diverse vaktermen vlogen me om de oren en binnen 10 minuten stond de kamer vol met artsen en specialisten.
Ze zat al op 0,5 en ik zie nu 0,7 hoorde ik de verloskundige tegen de gynaecoloog zeggen. Dat ging over de hoeveelheid bloed die Noëlla aan het verliezen was. Tegen haar werd nu verteld dat ze haar klaar gingen maken voor de OK waar haar placenta eruit gehaald werd onder volledige narcose.
Ik stond weggedrukt in een hoek van de kamer. Naast me zag ik Danny als kersverse papa met zijn dochtertje in zijn armen. Van verliefd kijkend naar haar, naar een bezorgde blik richting Noëlla. Zijn gelaat werd bijna even bleek als dat van haar. Noëlla kreeg een zuurstofkapje en een operatieschort aan. Ondertussen hoorde ik de verloskundige maar opnoemen: “1,3….. ik tel nu 1,5…. we moeten nu opschieten mensen. Administratie komt straks wel, we gaan nu vertrekken”.
En daar reden ze de kamer uit richting de OK. Danny verbouwereerd achterlatend met Evy op schoot.

Evy werd in bed gelegd door de verpleegkundige en Danny nam zijn eerste taak als papa op zich: De familie bellen! Enthousiaste oma’s aan de telefoon en ook wat ongerustheid. Hoe maakte mama het nu? In de tijd dat Noëlla werd geholpen, werd Evy gecontroleerd. Ze was wat aan de zware kant en moest daardoor op suiker worden geprikt. Ze werd gewogen, gemeten en haar lichaam werd nagekeken. Haar eerste luiertje ging om en haar eerste kleertjes gingen aan. “dotje”was de tekst die erop stond. Nou, dat was ze zeker. Wat een popje! Ik heb foto’s gemaakt van ieder zinvol eerste moment in de hoop dat ik Noëlla de beelden kon geven die ze nu miste.

Na bijna 2 uur kwam ze terug. Geëmotioneerd door alles wat ze de afgelopen uren had meegemaakt. Met Danny naast haar en Evy weer vertrouwd in haar armen kon ze nu zelf haar familie te woord staan. Grote broer Bram zou spoedig worden gebracht om kennis te maken met zijn kleine zusje.
Ietwat onwennig kwam deze rond 15.00 de kamer op en keek bijna verbaasd naar zijn zusje die nog niet zo heel lang geleden in zijn mama’s buik zat. Een kus voor Evy, een kus voor mama, maar nu moesten van hem toch ook echt opa en oma komen.
Beide opa’s en oma’s kwamen de kamer binnen en nadat Evy uitgebreid bewonderd was kon Noëlla haar verhaal doen over haar bevalling.
Grote broer was druk met cadeautjes en ballonnen. Wat een feest, zo’n kleine zus!

Lieve Noëlla & Danny, Bram en Evy

Wat een verhaal, wat een verleden en wat een prachtig nieuw hoofdstuk. Ik hoop dat na alle donkere wolken de zon voor altijd voor jullie mag schijnen. Ik denk dat er aan de hemel altijd een paar extra straaltjes jullie kant op komen want dat is jullie ontzettend gegund.
Geniet van elke dag, van elkaar. Heel veel geluk!
Lieve groet,
Marly

geboortefotografie brabant / veldhoven / mmc / geboorteverhaal / geboortefotograaf

de kleertjes liggen klaar
gesteund door haar partner
net geboren
op weg naar de OK
controle door de arts
onderzoek door de kinderarts
bellen met de familie
een dikke kus van mama
uit liefde komt niets dan liefs
grote broer komt kennismaken
kus voor die sterke mama
kus voor de kleine zus
bezoek van familie
klaar voor een hele mooie toekomst

2 reacties.

  1. Angelique schreef:
    Lieve Noëlla, Danny, Bram en Evy.
    Wat een pracht verhaal, en wat zullen je dierbaren trots op je zijn. Weet dat ze vanaf hun wolkje naar beneden kijken. Vol trots en liefde.
    Zelfs ik ben trots op jullie.

    Geniet van Evy.

    Dikke knuffel van mij en een vlinderkus van Maico☆

    Lieve Marly,

    Wat heb je ze onwijs mooi vast gelegd op de gevoelige plaat. En wat mooi omschreven, een sterke mama is ze zeker.

    Liefs Angelique trotse mama van 2 bengels en een prachtige engel

  2. Grietje schreef:
    Wat is het mooi geschreven en ja wat een verhaal.. Ik Ken jou verhaal en heb zo als je weet diep respect voor jou want wat jij op zo’n jonge leeftijd hebt moeten doorstaan is ongekend triest.. Maar wat Ben ik blij voor jou / Jullie dat er toch een nieuw begin mag zijn.. Wat Ben jij een kanjer Noëlla en wat Ben ik trots op jou hoe je het allemaal doet en gedaan hebt.. Dikke kus Grietje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *