Home » Bericht » Een jaar geleden

Een jaar geleden

de geboorte van Mees

Mees, de naam die ontstond uit alle voorletters van mama Mirjam, papa Eef, zusje Evelien en zusje Sara…

Ik plaatste ruim een jaar geleden een oproep om mijn portfolio uit te breiden. De hoogzwangere Mirjam reageerde hier op maar vond het allemaal wel heel spannend. Logisch! Een fotograaf, nog zonder ervaring op dit vlak wil jullie meest intieme, bijzondere en emotionele momenten vastleggen in de uren vlak voor en na de geboorte. Heel eerlijk, ik weet niet wie het spannender vond.

Mijn eerste gesprek was een feit. Een kennismaking zonder foto’s om te laten zien. Wat vragen in mijn hoofd en een kladblokje mee om wat dingen op te schrijven. Ja, dat was ik!

Tegenwoordig zeul ik een laptop, contract, camera en portfolio foto album mee en tik ik alles netjes uit. Maar hé, je moet ergens beginnen he!

Dankbaar voor het vertrouwen en de toezegging om deze geboorte vast te mogen leggen en wat foto’s te mogen delen ging ik naar huis.

Ik had nog een 24h contract met een leidinggevende functie bij Holland & Barrett dus de kans zat er in dat ik er niet bij kon zijn. Een back-up fotograaf voor dat moment vonden ze niet nodig. Ze kende mij nu en dat gaf vertrouwen. Een vreemd iemand aan hun bed die kwam fotografen wilde ze liever niet.
Op zaterdagochtend 7.00 uur kreeg ik het appje: “De bevalling is begonnen. We gaan nu naar het ziekenhuis voor een ruggenprik”.
Ik kon wel door de grond zakken, want ik moest die dag werken tot 17.00. Ik stuurde dus ook terug dat ik het heel jammer vond dat ik het niet mee zou gaan maken omdat ik moest gaan werken. Een derde kindje, weeën vanaf 4.30… Dat kon nooit zo lang duren, toch?

Mijn telefoon wilde ik eigenlijk niet bekijken. Ik pakte hem steeds op om hem weer weg te leggen. Bang voor dat berichtje met de foto van het pasgeboren kindje… om 16.00 zag ik het berichtje dat ze 10cm ontsluiting had, maar dat het kindje nog moest indalen…. Het zou nog zeker 1.5 uur duren voor ik naar ze toe kon.
Ik moest om 17.00 nog wat administratie doen om al het geld van die week te verwerken en klaar te maken voor het geldtransport, dus met dit berichtje was het voor mij duidelijk dat ik het inderdaad echt ging missen.
Toen het 17.15 was kreeg ik weer een update: Ze mocht gaan persen. De spanning ging door mijn hele lijf! Ik kon toch nog een deel fotografen straks.
Ik werkte zo snel ik kon om alles af te ronden en om straks zo veel mogelijk vast te kunnen leggen….of…. zou ik het dan toch nog halen?
Om 17.40 sprong ik mijn auto in richting het ziekenhuis wat op 5 minuten rijden lag.
Mijn camera had ik bij en al ingesteld op dat wat ik dacht dat de lichtsituatie wel eens zou kunnen zijn daar.

In het ziekenhuis stond ik voor de dichte deuren van de afdeling verloskunde en drukte op de bel. Het leek uren te duren voor er iemand kwam. Toen ik eenmaal naar binnen mocht en de goedkeuring kreeg om naar de verloskamers te gaan opende ik de deur waar ik het geluid hoorde van heel pril geluk. Net, te laat voor de geboorte, maar op tijd om alles wat nog ging komen vast te leggen.

Niemand leek me op te merken, ik zei niks, en ging ik doen wat ik nog nooit had gedaan. Deze geboorte vastleggen.
De klok! Die als eerste, ook al ben ik te laat. 17.48 was het.
Blije ouders zag ik, personeel wat zich om het bed verplaatste. Een prachtig pasgeboren kindje wat aan het huilen was. De navelstreng werd doorgeknipt door papa. Deze was zo trots dat hij direct zijn dochtertjes wilde bellen om ze dit fantastische nieuws te brengen. De dametjes hadden de hele dag zo in spanning gezeten!
Niet veel later kwamen ze kennismaken met hun kleine zusje wat overladen werd met liefde en kusjes. Ze kregen niet genoeg van het knuffelen en ieder kleine mijlpaal was er eentje om nog niet naar huis te willen. Het eerste flesje, de tong uitsteken, de kleertjes aan, de oogjes open, bloedsuiker prikken. Ze wilden niets missen. Teentjes tellen en haartjes bekijken. Wat is ze lief!!!
Het gewicht werd gegokt maar niemand kwam in de buurt. Ruim 9 pond. Wauw! Ik hou er van!!
In mijn 3 uur dat ik daar was heb ik meer foto’s geschoten dan in welke bevalling daarna nog. Enthousiasme zullen we het maar noemen.
Ik ging vol adrenaline naar huis. Hoofdpijn van de spierspanning die ik continue had gehad. Niemand zet een fotograaf op de foto, maar ik weet zeker dat wanneer er een foto was gemaakt, ik er met een ongelofelijke glimlach op had gestaan.
Ik sliep niet die nacht… Ieder moment van deze geboorte passeerde opnieuw mijn gedachten. Heb ik alles wel vastgelegd. Had ik de juiste instellingen… Wat zullen de ouders van de foto’s vinden. Verdorie, waarom was ik nu net een minuut te laat.

En het besef…. Als ik dit echt wil, kan ik deze baan er dus niet naast hebben. Ik had wel gedacht dat ik het mooi zou vinden om vast te leggen, maar dat ik het zo overweldigend mooi zou vinden terwijl ik nog niet alles van wee tot baby had kunnen vastleggen had ik niet verwacht.
En ja… Dat betekende dus een goed gesprek met mijn manager want in deze functie zou dat niet gaan werken .

Nu een jaar later is het tijd voor feest! Laat dit allemaal nog eens de revue passeren lieve familie. Hang slingers, eet taart en vier de liefde en het leven met en voor jullie prachtige 1-jarige dochter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *