Home » Bericht » de geboorte van Noé

de geboorte van Noé

Wat een team was dit. Hij coachte haar door de moeilijkste uren heen op weg naar hun dochtertje.

Sharona nam in de zomer van 2019 contact met me op, omdat ze heel graag de geboorte van hun meisje vast wilde laten leggen. Raoul had dit idee even op zich moeten laten inwerken. Daarom planden we vrijblijvend een gesprek om kennis te maken.
Eind augustus drukte ik op de bel bij hun woning in ’s Hertogenbosch. Sharona deed open en begroette me vrolijk. Aan de keukentafel bleek dat haar zwangerschap allerminst vrolijk verliep. Ze was erg ziek door alle hormonen die ik in zo’n geval “hormonsters” noem. Ze was al veel afgevallen en zat ook deels thuis. We hadden wel een fijn gesprek en spraken over alles omtrent de geboortefotografie. Ik ging de deur uit met een ondertekend contract waarmee ze het vertrouwen in mij uitspraken.
Sharona hield me de weken die volgden op de hoogte van haar zwangerschap die nog een vervelend staartje ging krijgen. Hoogzwanger met 34 weken viel ze van de trap. Waarschijnlijk een combinatie van een lage bloeddruk, weinig eten en vermoeidheid, want slapen kon ze ook nauwelijks meer. Alles deed zeer in haar lichaam en voornamelijk haar bekken. Toen kreeg ik ongeveer 2 weken daarna het berichtje dat haar vader opgenomen was op de IC na een hartstilstand. Ze logeerde een aantal dagen per week bij haar moeder zodat ze veel bij papa kon zijn. Wat een intense periode als je zelf hoogzwanger bent en vreest voor een telefoontje wat je kan vertellen dat je vader zijn kleindochter niet zal ontmoeten… Gelukkig herstelde hij en werd hij vlak voordat Sharona werd ingeleid succesvol geopereerd.
De dag van de inleiding brak aan. Sharona stond al om 7.15 klaar met een make-up op haar gezicht en haar haren gestyled. Om 11.00 was er echter pas plek, waarna haar vliezen werden gebroken en het infuus met weeënopwekkers werd aangesloten. Lange uren volgden voordat het infuus wat uiteindelijk op de maximale sterkte stond daadwerkelijk zijn werk begon te doen.
Om 15.30 kreeg ik een berichtje dat ze dachten dat het begonnen was en om 16.00 dachten ze dat ik toch wel die kant op kon komen met iedere 3 minuten weeën. Aangezien Sharona tussen de weeën door nog wel kon praten dacht ik dat het nog niet heel heftig was, maar ik ging om 16.15 toch maar die kant op aangezien het 45 minuten rijden was.

Aangekomen om 17.00 op de betreffende kamer 61 zie ik Sharona in bed zitten met haar telefoon en nog pratend tegen Raoul. De verpleegkundige zei me al dat het nog wat vroeg was, maar ach, beter te vroeg dan te laat!
We praatten wat en om 18.00 besloot ik even beneden te gaan eten. Het eten bij Raoul en Sharona was een probleem die dag in verband met een nieuw systeem. Zo hadden ze niets, en een uur later stonden er 2 dezelfde bestellingen in de kamer. Wanneer ik om 18.30 terug kwam, zag ik ineens een omslag. Sharona pufte de weeën weg, die nu duidelijk krachtiger waren geworden, en hield de handen van Raoul vast. Toen ze rond 19.15 gecontroleerd werd zat ze op 5cm.

Dit ging de goede kant op! Het advies om haar blaas te legen volgde ze op zodat het kindje wat meer druk kon zetten. Rond 20.00 ging ze weer even naar het toilet en daar bleek dat zittend de weeën opvangen haar best goed afging. Na dat daar een tijdje gedaan te hebben, ging ze in de kamer op de stoel zitten en werd het thuisfront gebeld. Videobellend hield Raoul de telefoon vast terwijl Sharona af en toe een pittige wee wegzuchtte. Rond 20.45 kwam de verpleegkundige vertellen dat ze toch beter op haar zij in bed kon gaan liggen, omdat ze aan de hartslag van het kindje zag dat deze een zittende houding niet zo fijn vond.

Rond 21.00 begon Sharona het wat zwaarder te krijgen en leek ook af en toe wat lichte druk te voelen. Om 21.30 werd weer gekeken naar de vordering en bleek ze op 8cm te zitten. Een mooie cm per uur gemiddeld. “Bij mij gaat niks gemiddeld!”, riep ze ergens tussen 2 weeën door. Op de vraag of ze even onder de douche wilde was het antwoord heel stellig: Nee! De reden was dat ze geen stijltang bij had voor haar haren. Ik moest stiekem wel even lachen.
De komende 2,5 uur werden zwaar voor Sharona die steeds meer druk begon te voelen, maar alles nog weg moest zuchten. Ze rolde door het bed heen en af en toe was ik oprecht bang dat ze eruit zou vallen. Onrustige benen zwaaiden alle kanten op en ze raakte even in paniek. “Wat moet ik doen?” “Ik kan niet meer!” Zinnen die ik die 2,5 uur veel gehoord heb en ik wist als geen ander hoe dit moment is waarop je wel wilt persen maar nog niet mag.

De verpleegkundige die haar hand vast hield werd afgelost door een andere en Raoul coachte haar door iedere wee heen. “Oké Sharona, ook deze kunnen we hebben. Niet huilen, niet schreeuwen, dat kost je energie en die heb je nodig voor je wee. Nog 30 seconden dan heb je deze ook weer gehad. Knijp maar in mijn hand!” Wauw wat een coach! Ik was behoorlijk onder de indruk!
Om 23.30, toen Sharona voor de zoveelste keer aangaf dat ze echt niet meer kon en echt persdrang had, kwam de verloskundige kijken hoe het er voor stond. 9cm! Een klein randje stond nog. De echo apparatuur werd erbij gehaald om te kijken hoe het hoofdje lag. Het bleek, zoals de verloskundige al vermoedde, een sterrenkijkertje op dat moment. Daardoor voelde Sharona ook meer druk en had ze nog wel evengoed die pijn. Bij 2 keer persen probeerde de verloskundige het randje weg te drukken maar dat lukte niet. Ze moest dus nog even wegzuchten, niet meepersen en volhouden.

Zweetpareltjes stonden op haar voorhoofd, maar ze wilde geen washandje. “Trek dat kind er maar gewoon uit! Met een knip, een vacuümpomp of weet ik veel, maar ik wil niet meer!”, riep Sharona. Weer met steun van Raoul werd ze door deze lastige 45 minuten getrokken en om 00.15 kreeg ze eindelijk groen licht met de mededeling dat ze volledige ontsluiting had.
Ze mocht vol gas richting het einde van haar bevalling. Een volle sprint richting haar kleine meisje om haar in haar armen te sluiten. Ze gaf alles wat ze nog had en ze deed het fantastisch. Ze gaf ook aan dat ze het eng vond en bang was dat alles kapot ging. Toen hun meisje aangaf middels haar hartslag dat ze er echt uit wilde, besloot de verloskundige een knip te zetten. Sharona die zo bang bleek te zijn voor naalden vond dit heel erg spannend, maar de verloskundige beloofde dat ze er niets van zou voelen. Toen de knip eenmaal was gezet werd 2 weeën later om 01.13 een prachtig meisje en een kersverse moeder geboren.


Haar navelstreng zat om haar heen gewikkeld als een ingewikkeld springtouw, maar al snel lag ze op de borst bij Sharona. Ze huilde al snel en ik zag een enorme ontlading in het gezicht van mama Sharona. Noé maakte het goed en deed het fantastisch! Een dikke kus van papa voor mama en samen bekeken ze hun kleine meisje waar alles op en aan zat. De navelstreng werd doorgeknipt waarna ze het echt op eigen kracht mocht gaan doen. Door het vele huidsmeer plakte ze aan mama die dat maar vies vond. Gelukkig trekt dat allemaal heel snel in en maakt het het huidje heerlijk zacht.
Niet veel later kwamen de ouders en de vriendin van Sharona de kamer binnen die al uren aan het wachten waren in de familiekamer. Ik zag een moeder die ontzettend ongerust was geweest over haar dochter en kleinkind. Tranen van geluk in haar ogen bij het zien van haar dochter, die nu ook moeder was geworden. Ze bekeek haar kleindochter die haar met grote ogen aankeek. Ook opa, waar zoveel zorgen om geweest waren, kon zijn kleindochter bewonderen en zijn dochter een dikke knuffel geven die hem vandaag de titel opa had gegeven. Sharona’s vriendin barstte in tranen uit nadat ze haar vriendin en dochtertje gezond en wel kon knuffelen. Het duurde zo lang voor ze dat ze oprecht dachten dat er wat mis was.

De kamer werd niet veel later ook nog opgevrolijkt door Yuna en Yent, samen met hun oom. Met slaperige oogjes, een knuffelbeer onder de arm en in pyjama kwamen de twee hun zusje bewonderen. Wat een beleving voor deze twee om midden in de nacht naar de kleine Noé te komen kijken. Ze kreeg een aai van Yent en een lieve blik van Yuna.
Toen na een half uurtje iedereen de kamer verliet was het tijd voor de controles van Noé en werd Sharona gehecht. Noé doorstond alle controles met gemak en werd aangekleed in heerlijk zoetroze kleertjes. Het eerste flesje mocht Raoul geven die nu ook even lekker kon knuffelen met zijn kleine meisje. Sharona wilde de schade na het hechten toch wel eens met eigen ogen bekijken en zette haar telefoon op selfie-stand om het zaakje daar beneden eens te inspecteren. Ze dacht dat ze compleet uit elkaar lag, maar gelukkig viel dat mee.

Ik verliet dit prachtige gezin dat wel wat rust kon gebruiken.

Lieve Sharona, trotse mama, doorzetter!
Jeetje wat een bewondering heb ik voor je. Vanaf 8cm nog ruim 2 uur doorbikkelen met persdrang is het moeilijkste wat er is en jij deed dat! Wat kun je onwijs trots zijn op jezelf. Je grappen tussendoor, je nuchterheid, je ijdelheid, en je ontlading toen je na al die uren Noé in je armen kon sluiten. Ik zag het allemaal. Huilen van onmacht en onzekerheid. Huilen van ontlading en geluk. In een paar uur tijd zag ik een vrouw veranderen in een moeder. Een moeder die 9 maanden had doorstaan met alle kwaaltjes die het haar moeilijk maakten. Niet meer kunnen werken van de misselijkheid, migraine en bekkenpijn. Een moeder die zoveel zorgen heeft gehad in dit laatste trimester om haar vader. Een moeder, die trots kan terugkijken op wat ze gedaan heeft, bereikt heeft en doorstaan heeft. Lieve Sharona, je bent een kanjer! Ik wens je heel veel geluk met de mooiste titel die je maar bereiken kunt: Mama!

Lieve Raoul, trotse papa, topcoach!
Wauw Raoul, wat een coach stond daar naast dat bed. Je praatte en trok Sharona echt door deze bevalling heen. Je liet haar ontspannen tussen de weeën door, liet haar beseffen dat ze zich moest focussen op haar ademhaling, je hield haar hand vast… Jullie deden dit echt samen! Eten, drinken, een kussen wat opgeschud werd. Jij was daar als ze je nodig had. Eindelijk was daar het moment waarop Noé geboren werd en zag ik een trotse papa die blij en opgelucht was dat dit verhaal een naam kreeg. Met twee dochters, een zoon en Sharona moet jij je wel de gelukkigste man op aarde voelen! Geniet er van, heel veel geluk!

Lieve, mooie Noé,
Wat heb jij je mama laten werken. Niet alleen tijdens de bevalling, maar ook in de maanden daarvoor. Ze heeft zich echt 9 maanden zwanger gevoeld. Het staartje van de bevalling was zwaar omdat jij met je gezichtje naar boven geboren wilde worden. Op het laatste moment draaide je nog waarna het snel ging. Jouw naam betekend “rust” en rustig was je ook zo net na je geboorte. Heel tevreden lag je bij je mama. Je hebt je opa en oma lang in spanning gehouden en wat waren ze allemaal blij met je komst Noé! Een prachtig klein meisje werd geboren die hoe groot ze ook mag worden altijd papa en mama’s kleine meisje zal blijven. Vandaag nam jij je eerste hap lucht en liet je iedereen horen dat je er was. Een moment waar ik bij mocht zijn en die ik mocht belichten met mijn camera en pen. Een pen waarmee ik jouw eerste hoofdstuk mocht beschrijven uit een boek wat hopelijk heel groot en dik wordt. Met hoofdstukken die jij nu
verder mag vullen. Die je mag vullen met jouw eigen, unieke verhaal in jouw weg naar de toekomst. Een toekomst met hopelijk gouden bergen en regenbogen. Mocht er dan toch een donderwolk komen waar wat regen uit komt dan hoop ik dat de zon weer verschijnt en er prachtige regenbogen uit voortkomen. Regen hoort er bij maar de zon zal ook altijd weer schijnen. Vandaag was jij dat zonnetje wat alle donderwolken liet verdwijnen die er afgelopen 9 maanden waren. Jij liet de ogen van je ouders en grootouders stralen van geluk. Dat geluk wens ik jou ook toe lieve Noé. Groei en wordt groot, maar blijf vandaag nog even klein.
Ik vond het een eer om bij jouw geboorte aanwezig te zijn.
Veel liefs,
Marly

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *