Home » Bericht » de geboorte van Rowan

de geboorte van Rowan

Nog nooit heb ik een mama zien rennen tussen 2 weeën door met 9 cm ontsluiting.


Enya was net de 20 weken voorbij toen we kennis maakten in hun woning in Son en Breugel. Heel graag wilde ze foto’s van haar bevalling. Ze had werk van andere fotografen gezien en ze vond het zo mooi, zo puur en zo oprecht. Ze wilde die momenten ook vast kunnen houden. Vasthouden in haar hart met het beeld wat daar bij paste. Patrick zat op de bank, at een pizza en keek af en toe een keertje op als Enya hem wat vroeg. Ik vroeg hem wat hij van geboortefotografie vond: “Ja, ik weet het niet. Enya wil dat graag en ik vind het prima als ik dan zelf geen foto’s hoef te maken.” Het is een reactie die ik wel vaker hoor van nuchtere Brabantse papa’s. We zouden contact houden en Enya liet al wel doorschemeren dat ze ook graag foto’s wilde van haar zwangere buik. Deze zijn dan ook gemaakt later in de zwangerschap. “Marly, ik denk niet dat Sara op de foto wil. Die gaat altijd huilen bij vreemde mensen.”, zei Enya. Ik heb nog nooit zo’n zonnestraaltje voor mijn camera gehad. Die lieve Sara toverde haar grootste lach voor mij tevoorschijn met stralende foto’s als resultaat.


De 37 weken verstreken en Enya had nog steeds een hele fijne zwangerschap. Ja, het was allemaal wel wat zwaarder en ze kon niet meer alles wat ze wilde. Zeker met de hittegolf en 40 graden buiten was het even zwaar, maar ze liep en sliep zich er gewoon doorheen.
Zondagavond rond 19:30 kreeg ik het appje: “Marly, ik heb wat gerommel.” Ze zou me op de hoogte houden en 2 uur later vroeg ik of er iets was veranderd. Het was wel wat pijnlijker geworden. De verloskundige zou pas komen als er 3 minuten tussen zat maar nu zat er nog zeker 8-10 minuten tussen. Enya dacht dat het misschien toch gewoon vals alarm of wat voorweeën waren. Ik was overtuigd van niet, maar ging om 22:30 mijn bed in om nog wat slaap te pakken.
Om 01:30 ging mijn telefoon. Het was Patrick met de mededeling dat er maar 2 minuten tussen zat en dat de verloskundige nu ook daar was. Ik sprong mijn bed uit, gooide wat water in mijn gezicht – die ik liever ook nog wat make-up gaf, maar daar gaf ik mezelf geen tijd voor. Enya was vrij snel bevallen bij haar eerste, dus ik wilde zo snel mogelijk naar Son en Breugel.
Toen ik daar om 02:00 aankwam zag ik Enya boven rondlopen en Patrick was in de weer met stoelen en drinken voor mij, de verloskundige en de kraamhulp die nog onderweg was. Ik zag weinig licht in de slaapkamer en probeerde mijn camera daar zo goed mogelijk op in te stellen. De kraamverzorgster arriveerde en werd direct aan het werk gezet werd. De koffer werd uitgepakt, want Enya wilde wat anders aan. Het witte shirt en broekje werd omgeruild voor een stijlvol jurkje. Tussen de weeën door gaf Enya aanwijzingen waar de kraamverzorgster alles kon vinden. In haar jurkje met prachtige wimpers en wapperende losse haren kon ze zo naar een gala, ware het niet dat daar een klein wondertje was wat geboren wilde worden. De verloskundige daarentegen hoorde ik iets zeggen over haar oude kleren die ze aanhad, omdat dat het eerste was wat ze kon vinden, maar toch ook niet meer naar huis durfde omdat Enya bij Sara ook zo snel beviel. Ik keek eens naar mezelf in de spiegel op de slaapkamer en kwam tot de ontdekking dat ik mijn shirt in alle haast gewoon achterstevoren aan had. Gelukkig draaide het vandaag niet om mij.
De uren die volgden verplaatste Enya zich steeds van het bed, naar de trap op de gang en op de badkamer. Bij Sara wist ze nog dat de wc een fijne houding was om weeën op te vangen. De badkamer bleek een paar weeën verder toch ook niet de plek te zijn waar ze graag was. Het werd allemaal best zwaar en de weeën
deden haar echt pijn. Ze kon zich niet herinneren dat ze zoveel pijn had gehad bij Sara. Patrick masseerde haar rug en gaf tegendruk als het nodig was. Heel veel meer dan dat kon hij niet doen. Weer terug op bed liggend kreeg ze het zo warm. “Ik ril en heb het warm tegelijk.”, zei Enya. Ze wilde heel graag naar beneden. De verloskundige vond het allemaal prima, maar wilde haar dan wel eerst even controleren. Niet dat de baby dadelijk op de bank beneden ineens geboren zou worden. Gelukkig voor Enya waren de weeën van de afgelopen 1,5 uur niet voor niks. Om 02:00 had ze 4/5 cm en nu om 03:30 al 9 cm ontsluiting. Het hartje klopte prima en alles ging voorspoedig. De vliezen waren nog steeds niet gebroken en er was ook geen reden om dat te veranderen. Maar naar beneden gaan was geen optie meer. Op de vraag of ze nog had geplast de laatste uren was het antwoord nee. “Oké, dan ga ik na de volgende wee snel plassen.”, zei Enya. Toen deze wee weg was rende ze naar de wc om vervolgens weer terug te rennen en met een grote duik in bed te belanden en te roepen: “AUW! Nee net te laat!” en de volgende wee was ze alweer weg aan het zuchten en duwen want persdrang had ze inmiddels ook gekregen. Ik had bewondering voor haar mobiliteit in dit staartje van de bevalling. Nog nooit heb ik een mama zien rennen tussen 2 weeën door met 9 cm ontsluiting. “Ik kan echt niet meer en ik wil echt niet meer!”, riep Enya. De verloskundige coachte haar hier doorheen. Om 4 uur werd er 10 cm geconstateerd en mocht ze stilaan van de ontspannen en passieve houding nu actief mee gaan duwen.

Het duurde een poosje voor ze er in kwam en een houding had gevonden om te kunnen persen. Er bleek na nog een keertje controleren nog een klein randje te zijn wat de verloskundige wegduwde. Om half 5 begon ze actief op haar zij en probeerde met alles wat ze in zich had om haar bevalling naar een mooi einde te duwen. Patrick hield haar hand vast, maar Enya had een half uurtje nodig om echt gericht te kunnen persen naar het punt waar ze moest zijn. Meerdere malen riep ze dat ze het niet kon. Dat het haar niet ging lukken. “Ben ik een watje dat het niet lukt ofzo?”, vroeg Enya. De verloskundige verzekerde haar dat ze echt wel vooruit ging, steeds een klein stukje verder ging en dat het echt wel goed ging komen. Dat kindjes ooit een beetje scheef liggen of net een handje op een plek hebben waarmee ze als superman de wereld komen veroveren. Zweetpareltjes stonden op Enya’s hoofd die met washandjes weggeveegd werden. Patrick hield het niet meer. “Ik ga nog snel plassen. Nog even wachten, hè!”

De verloskundige prikte om 04:50 de vliezen door om net dat extra beetje druk te kunnen zetten. Om 05:10 zagen we haartjes en dat gaf Enya een enorme boost om door te gaan. We waren er bijna. Eindelijk was dat moment daar dat er een prachtig mannetje op het punt stond om zijn papa en mama te ontmoeten op deze wereld. Geen enkele wee laat zo lang op zich wachten als die ene waarbij het hoofdje staat en je denkt dat je compleet in brand staat. Om 05:22 was het wonderbaarlijke moment waarop Rowan zijn eerste teug adem nam en huilend met zijn knuistje in zijn mond door Enya werd aangepakt en vanuit zijn warme huisje op mama’s borst kwam te liggen.

aanpakken kindje bij geboorte

Ik zag vanachter mijn camera een papa die geëmotioneerd naar zijn zoon keek en Enya een dikke kus gaf die ze meer dan verdiend had. Wat een kanjer en wat een kracht had zij laten zien. Rowan lag wat mopperend bij Enya. Zuigend en zoekend naar eten, maar zoals we konden zien had hij genoeg gekregen de afgelopen maanden. Er werd al geschat hoeveel hij zou wegen maar eerst moest de placenta even geboren worden. Dat gebeurde ook vrij snel. De navelstreng was nog niet doorgeknipt, dus nog heel even was Rowan verbonden met dat was hem had laten groeien tot wat hij nu was. Niet veel later werd de navelstreng door Patrick doorgeknipt. Vol bewondering en verwondering keken Patrick en Enya naar Rowan. “Wat ben je mooi…”, hoorde ik een trotse mama fluisteren. Huid op huid en hart tegen hart. Niet meer in haar buik, maar voor altijd in hun hart. Dit kleine mannetje heeft zojuist laten voelen wat onvoorwaardelijke liefde is. Enya kreeg ondertussen van de verloskundige een prik met oxytocine om het vloeien tegen te gaan. Bij het hechten kneep ze flink in Patrick zijn hand. Ondanks de verdoving was dat absoluut niet prettig. Toen dat allemaal klaar was werd Rowan even bij Enya weggehaald om gewogen te worden en hem even te controleren. Ook hadden we een klein momentje voor een foto waarbij Rowan in de foetushouding op
papa’s handen lag. Handen die hem gaan dragen als hij zelf nog niet lopen kan. Die hem troosten als hij verdriet heeft. Die hem helpen het zelf te doen. Die hem aanmoedigen als hij het nodig heeft en hem afremmen als hij te snel wil. Handen die hem nooit meer loslaten.
Iedereen had te licht gegokt want hij woog 3860 gram. Alle controles waren goed en papa had nu de taak om hem zijn eerste luiertje en kleertjes aan te doen. Met veel zorgvuldigheid werd de luier aan gedaan. Nog wat extra tips van de verloskundige, mama van 4 jongens: “Piemeltje omlaag anders plast hij zichzelf helemaal onder. Dat ga je nog meemaken, geloof mij maar!” Na wat zoekwerk met knoopjes en een touwtje was het rompertje aan en ook de rest van de kleertjes. Rowan was klaar om te gaan doen waar hij al de hele tijd zin in leek te hebben. ETEN! Enya kreeg al een toeschietreflex en Rowan werd aangelegd. Een echt natuurtalent was het. Hij dronk direct goed en leek maar geen genoeg te krijgen. De verloskundige verliet ondertussen de kamer en de kraamverzorgster ging wat te eten voor Enya halen. Na zoveel energie te hebben gegeven, mocht er nu wel weer wat energie in. Terwijl Enya daarna haar yoghurt op at lag Rowan tevreden bij Patrick in zijn armen. Deze vroeg zich hardop af hoe zijn vader zou reageren op het nieuws dat hij een kleinzoon had en werd hier zelf even emotioneel van. Wat komt er allemaal veel op je af ineens. Nu een gezin van 4. Een dochter en nu ook een zoon. Rijker kan een mens niet zijn. Dit valt niet uit te drukken in geld. In zijn armen lag een diamant van onschatbare waarde. Ik nam afscheid en verliet dit prachtige gezin.


Lieve Enya, lieve powermama, Je was had je nog even snel gevouwen tussen de weeën door. Alles was er klaar voor en het liefste had je ook bij je bevalling de regie genomen, maar loslaten was het enige wat je verder bracht. Wat heb je dat ontzettend goed gedaan. Doorgebeten toen de pijn heftig werd en doorgezet doen het nodig was. Een prachtig kereltje heb je er voor teruggekregen. Rowan die jullie leven nog een stukje rijker en completer heeft gemaakt. Ik zag een intens gelukkige mama met haar kersverse zoon. Ik wens je een prachtige toekomst met je mooie gezin!


Lieve Patrick, trotse papa, Je regelde het toch allemaal maar even. Je hielp Enya daar waar je kon. Een schouder om tegenaan te leunen, een vuist die tegendruk gaf in haar rug. Wat drinken, een dextro tabletje. Je deed wat je kon en was een onmisbare steun voor Enya. Na een prachtige dochter te hebben nu ook papa van een zoon. Wat moet jij je trots voelen! Ik zag je emotie die recht uit je hart kwam. Zoveel liefde voor dit kleine mannetje. Ik wens je heel veel geluk voor nu en de toekomst.


Lieve Sara, grote zus. Die titel mag je dragen tot je broertje je voorbij groeit en je “zusJE” gaat noemen. Wat een heerlijk vrolijk meisje ben je met karakter. Een zonnestraaltje wat hopelijk altijd zo vrolijk blijft stralen. Misschien besef je het nog niet helemaal maar Rowan is diegene met wie je de grootste avonturen gaat beleven, heel veel plezier mee gaat hebben maar vooral een maatje voor het leven aan hebt. Heel veel plezier en geluk voor jou, grote zus!


Lieve Rowan, prachtig ventje, Je hebt je mama flink laten werken. Regelmatig heb je haar buik verbouwd van binnen zoals je mama dat zei. Prachtige foto’s heb ik van die buik maar nog mooiere van het moment dat jij geboren werd. Je moet het nu helemaal zelf gaan doen lief mannetje. Maar gelukkig krijg je hulp van je papa en mama die je helpen in de weg die je gaat bewandelen. Je verhaal van jouw geboorte op 5 augustus 2019 is er eentje die nog jaren verteld gaat worden. Ik ben trots en dankbaar dat ik daar bij mocht zijn.
Lieve Rowan, groei en wordt groot maar blijf vandaag nog even dat kleine baby’tje. Haal alles uit het leven wat het je geeft. Ga je dromen achterna en heb nooit spijt van iets wat je niet hebt gedaan. Ik hoop dat je mag worden wie je bent. Heel veel geluk Rowan

Liefs, Marly

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *