Home » Bericht » De geboorte van Lyvia

De geboorte van Lyvia

de geboorte van Lyvia in Eindhoven

Van de hel naar de hemel

Patricia nam in maart enthousiast contact met me op, omdat ze heel graag de geboorte van hun kindje wilde laten vastleggen. Ze was pas net de 12 weken gepasseerd en ze voelde zich eigenlijk wel prima. Ik schreef wat dingen op die ik belangrijk vond en vroeg haar of ze al een idee had waar en hoe ze wilde bevallen. Dat heerlijke, nuchtere Brabantse antwoord weet ik nog: “Ja, gewoon op bed. Niet allemaal van die gekke dingen zoals in bad of op een baarkruk. Doe maar gewoon normaal want het is al gek genoeg.” De 20 weken echo was prima en eigenlijk voelde ze zich tot de laatste weken best prima. Alleen haar bloeddruk was rond de 38 weken wat verhoogd. Een bezoek aan de gynaecoloog deed daarna besluiten om de bevalling toch wat eerder in te gaan leiden.

Met 39.2 weken kreeg ze rond 18.00 een ballon ingebracht wat eigenlijk al direct een reactie gaf. De weeën begonnen en waren direct al vrij krachtig. Om 23.00 werd ik gebeld door Mark dat ze 5cm ontsluiting had. De ballon was er al uit en ze had iedere 3 minuten een goede wee. Ik besloot om naar het ziekenhuis te rijden waar ze op dat moment waren.
Ik kwam om 23.45 de kamer binnen en zag Patricia, Mark en een verpleegkundige in de kamer. Terwijl ik onderweg was waren haar vliezen gebroken en had ze ook pijnbestrijding gekregen door middel van een pompje wat ze zelf kon bedienen. Ik zag dat ze het zwaar had en zag ook veel weeënactiviteit op de CTG. Mark haalde een washandje voor op haar hoofd en keek toe hoe zijn vrouw het bij iedere wee een beetje zwaarder leek te krijgen. De gynaecoloog en verloskundige kwamen binnen om een PH-test te doen bij de baby. Ze brachten een koker in om wat bloed af te nemen bij het hoofdje van de baby. Een onderzoek wat niet prettig is als je al zoveel last hebt van de weeën en ook nog eens stil moet liggen op je rug. Gelukkig was de waarde goed, wat betekende dat het kindje het goed maakte in haar buik. Patricia maakte het inmiddels wat minder goed. Ze had echt pijn. Helse pijn en de verloskundige vroeg of ze graag een ruggenprik wilde. Daar zei ze geen nee tegen. Vanaf dat moment duurde het ongeveer een half uur voor deze daadwerkelijk gezet werd.

de weeën waren intens!

In dat half uur heb ik Patricia gigantisch zien afzien. Huilen, schreeuwen, boos en wanhopig zien zijn. Ik heb woorden voorbij horen komen die niet in een woordenboek staan. Het was duidelijk dat ze zo echt niet verder kon. Vaak als je weet dat de redding nabij is, wordt de nood nog hoger. Als je eenmaal die knop hebt omgezet dat je verlost wil zijn van de pijn en een ruggenprik wil, duurt iedere minuut een uur en iedere wee lijkt oneindig. Mark stond naast haar bed om haar te ondersteunen met een hand en af en toe een washandje. Ik zag een blik in zijn ogen van wanhoop, want op dat moment kon hij zo weinig doen voor Patricia. Ik zag hem ook lijden onder de pijn die Patricia op dat moment had. Mannen die ooit roepen dat ze het ook zwaar hadden bedoelen waarschijnlijk dit moment. Niemand vindt het fijn om te zien dat zijn of haar geliefde pijn heeft en niks kan doen om dat te verzachten.

Gelukkig was dat halve uur om en werd Patricia om 1.10 weggereden richting haar verlosser. De anesthesist. Eenmaal hiervan terug zag ik een wat meer ontspannen Patricia. Een ietwat wit vermoeid gezicht wat klappertandend in bed lag keek me aan en vertelde me hoe fijn het was dat ze niet meer zo’n pijn had. De verpleegkundige nam haar temperatuur op waaruit bleek dat ze wat koortsig was. Het was inmiddels 2.15 en de gynaecoloog deed het nogmaals een PH onderzoek om te kijken hoe het inmiddels met hun kindje ging, omdat deze tijdens de wee nu wat reactie gaf. De uitslag was nog niet verontrustend, maar wel tegen de grens aan van wat acceptabel was. De gynaecoloog wilde het na een half uur opnieuw bekijken. Patricia werd ondertussen flink ondergestopt met dekens door Mark. Patricia vroeg zich hardop tegenover Mark af waar ze toch aan was begonnen en kon zich werkelijk niet voorstellen dat er mensen waren die dit 2, 3 of zelfs 4 keer deden. “Maak maar flink wat foto’s, want dit wil ik echt nooit meer!”, zei ze tegen me. Ik heb haar gezegd dat ik het graag over een jaartje of 2 nog eens met haar heb over deze uitspraak… Om 2.45 werd het PH-onderzoek herhaald waaruit bleek dat de conditie van het kindje iets achteruit was gegaan. Het was van belang dat ze binnen een half uur geboren zou worden. Met een echo werd gekeken hoe het kindje er voor lag en het bleek dat het nog erg hoog lag. De kans dat ze binnen een half uur geboren zou zijn was daarmee erg klein. De koorts van Patricia was gelukkig wel gezakt. Na overleg bleek een sectio de enige optie op dat moment, en dus werd alles in werking gezet om deze uit te gaan voeren. Patricia werd klaargemaakt en samen met Mark en een verpleegkundige gingen we richting de OK.

een echo om te kijken hoe diep het kindje lag

Patricia kreeg een extra ruggenprik om echt alles helemaal te verdoven en ondertussen kleedde Mark en ik ons om met de betreffende OK-kleding. Ik vroeg aan Mark of hij het spannend vond en of hij tegen bloed kon. Het viel wel mee met de spanning en dat laatste was niet zijn favoriete onderdeel, maar hij dacht dat hij er wel tegen zou kunnen in deze situatie. We gingen de OK op en kregen instructies van wat wel en niet te doen. Alles was er klaar voor om dit kindje wat nu nog in mama’s buik zat geboren te laten worden. Mijn camera stond klaar. Ik kreeg van een behulpzame medewerker een krukje omdat ik met mijn 1.65 net niet genoeg overzicht had vanaf het voeteinde. Er werd geroepen dat het kindje er aan kwam. Ik zag om 3.25 een hoofdje en een lijfje van een prachtig klein meisje wat trots getoond werd aan papa en mama. Ze draaide haar om zodat ik een mooie foto kon maken van haar gezichtje en ik verplaatste mij snel naar het hoofdeinde om daar de foto’s te maken van papa en mama die door het kijkvenster van het doek de eerste glimp opvingen van hun meisje met de prachtige naam Lyvia.

de eerste glimp van hun prachtige meisje Lyvia
In de spotlight als een echte ster
de navelstreng werd symbolisch doorgeknipt

Lyvia werd spoedig meegenomen naar de onderzoekstafel waar de kinderarts haar nakeek en ondersteunde bij het goed doorhuilen/-ademen om haar longen schoon te krijgen. Dat ging eigenlijk heel goed. Ze werd wat gestimuleerd door wrijving bij haar handen en voeten en kreeg even een kapje, maar er was niets om ons ongerust over te maken. Ze deed het super. Mijn blik viel op papa die ik geëmotioneerd met een traan over zijn wangen naar zijn kleine meisje zag kijken. Zijn kleine meisje, die hoe groot ze ook mag worden altijd zijn kleine meisje zal blijven. Zo kwetsbaar als ze daar lag en zo goed als dat ze het deed. Papa kreeg Lyvia niet veel later in zijn armen. Ik kon geen glimlach zien door het kapje voor zijn mond maar zijn ogen spraken boekdelen.

Trots, zoals alleen een ouder kan zijn op zijn kind. Patricia keek mee vanaf de plek waar ze lag en niet veel later was daar het moment waarbij ze bij mama op haar borst mocht komen te liggen. Wat een fantastisch en overweldigend gevoel is dat wanneer je je dochter na 9 maanden voor het eerst mag aanraken, knuffelen, voelen, bekijken en mag ervaren hoe het voelt om mama te zijn. Over vele namen kunnen we een discussie voeren of ze mooi zijn of niet maar de namen “papa” en “mama” zijn de 2 allermooiste namen in de wereld en wat fantastisch dat het ook deze 2 lieve mensen gegeven is op deze prachtige dag.
Op de recovery blijven we even en hier ligt Lyvia heerlijk te slapen bij Patricia op haar borst. Wat is ze mooi! Ze wordt nog eens goed bewonderd door haar papa en mama. We rijden met het bed terug naar de kamer. Eenmaal daar belt Mark de opa’s en oma’s.

Lyvia ligt heerlijk bij mama, maar wordt toch even weggehaald om gewogen te worden. Papa heeft de eer om haar de eerste kleertjes aan te doen. Kleertjes uit Spanje waar Patricia haar roots liggen. Wat onwennig probeert Mark het rompertje aan te doen. “Ik ben zo bang dat ik haar pijn doe.”, zegt hij terwijl hij probeert om hele kleine vingertjes door een mouwtje te krijgen. Met wat hulp komt het helemaal goed en ik weet zeker dat hij het binnenkort met net zo veel gemak doet als de verpleegkundige nu die komt helpen.

Lyvia is er helemaal klaar voor om zich voor te stellen aan haar oma, de moeder van Patricia voor wie dit haar eerste kleinkind is. Deze komt de kamer binnen krijgt tranen in haar ogen bij het zien van haar kleindochter. Een klein meisje in de armen van haar dochter die nu niet alleen haar dochter is, maar net als zij ook moeder. Een dikke kus voor Patricia die haar verhaal verteld aan haar moeder. “Kijk maar goed oma want dit is de eerste en de laatste!”, hoor ik haar zeggen. “Ik ging van de hel naar de hemel.” Hemels was het zeker wat daar in haar armen lag. Een klein engeltje wat geland is in de armen en harten van deze familie. Perfect, volmaakt en een prachtig begin van een nieuw hoofdstuk. Het hoofdstuk van wat hopelijk een nieuw prachtig verhaal wordt met een heel lang en gelukkig leven.


Lieve Patricia, mama, vechter, Wat heb jij gestreden tegen de pijn. Je was er klaar mee en klaar voor om je meisje te mogen ontmoeten. Ik heb een traan gezien van pijn en frustratie en een traan van geluk. De weeën waren overweldigend, de morfine had niet het effect wat je wilde en ook na de ruggenprik zag ik je teleurstelling toen het een sectio werd. Alles leek voor niets. Maar niets is voor niets. Je hebt het geprobeerd, je hebt gevochten en uiteindelijk een prachtig gezond meisje in je armen gekregen. Natuurlijk had je het liever, zoals je me tijdens de intake vertelde, gewoon zonder toeters en bellen op bed gedaan. Jouw lijf en jullie kindje besloten dat een andere weg beter was. Ineens ging het zo snel en werd je mama. Ik weet zeker dat je een fantastische mama bent en na deze weg die eindigde met Lyvia in je armen nog vele andere mooie wegen gaat bewandelen. Hindernissen zul je heus nog wel eens tegenkomen maar vandaag heb je gezien en ervaren dat er meerdere wegen leiden naar waar je wilt zijn.

Lieve Mark, trotse papa, Je zei niet veel. Je zat daar, je stond daar en je was daar. Je keek naar je vrouw die het zwaar had. Je ging papa worden en het enige wat je kon doen was wachten. Je bracht washandjes, schudde haar kussen op en bracht haar wat te drinken. Je was letterlijk haar steunpilaar waar ze zich bij iedere wee aan vast klampte. Ze smeekte je om haar te helpen, maar je kon niet veel meer doen dan dat. De ontlading kwam nadat je Lyvia geboren zag worden. Een traan in je ogen van geluk, opluchting, dankbaarheid en van het besef dat dat kleine meisje jouw kleine meisje is. Heel veel geluk met je nieuwe titel papa!

Lieve Lyvia
Wat ben je mooi en wat ben je lief. Je geboorte was een lange weg Lyvia en jij gaf aan dat deze te lang was. Je wilde eruit en je was er klaar voor. De onderzoeken die ze deden gaven aan dat jij het niet meer fijn vond daar in mama’s warme buik en heel graag kennis wilde komen maken. Alles werd klaargemaakt en je werd met een keizersnede geboren. Je eerste ontmoeting met je papa en mama was vol in de spotlight als een echte ster. Dat ben je ook Lyvia, een ster die de harten van je papa en mama sneller heeft laten kloppen vanaf het moment dat jij er was. Jij hebt ze de mooiste titel gegeven die ze op dat moment konden krijgen. De titel: ouders! Jij hebt de wereld een stukje rijker gemaakt met je komst. Je deed het meteen zo goed en je mopperde flink op de kinderarts die allerlei testjes bij je deed. In papa’s armen en op mama’s borst werd je rustig en voelde je je zo vertrouwd. Hier ligt je basis Lyvia. De basis voor je verdere leven waarin je mag je groeien, vallen en opstaan. De berg die je nog gaat beklimmen de komende jaren zal niet altijd makkelijk zijn en soms zul je wat hulp nodig hebben in de pieken en de dalen die het leven nu eenmaal kent. Toch zul jij daar uiteindelijk staan, op eigen benen en in eigen kracht door de basis die je kreeg. Liefde, warmte en vertrouwen. Dat zag ik in de ogen van je papa en mama toen jij geboren werd. Ik vond het een voorrecht om er bij te zijn en jouw verhaal te mogen schrijven. Heel veel geluk, gezondheid, wijsheid en liefde!

Marly

2 reacties.

  1. Yessica schreef:
    Mooi verwoord en weer prachtige foto’s Marly!
    Mooi baby’tje met een hele mooie naam :).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *