Home » Bericht » De geboorte van Lucas

De geboorte van Lucas

Be patient in the storm and focus on the sunshine after

Op blote voeten een “marathon rennen” in 45 minuten. Heel diep respect!

Een tijd geleden ontmoette ik Kim met haar gezin bij haar thuis in Veldhoven.
Terwijl wij gezellig kennismaakte zaten haar 2 jongens rustig aan een tafel te kletsen met elkaar.
“Ja, ik heb heel lieve kinderen.”, zei ze toen ik haar vroeg of ze altijd zo rustig waren.
Ze wilde van mij wel eens weten hoe dat is zo’n gezin met 3 kinderen want ikzelf ben mama van 3. Kim vertelde me dat ze nog maar zo weinig wist van haar vorige 2 bevallingen. Er was zoveel langs haar heen gegaan en ze miste details en foto’s. Dat had ze achteraf gezien zo jammer gevonden dat nu bij haar derde kindje graag een geboortefotograaf wenste.
Ze had een fijne zwangerschap. Het was bij deze derde wel zwaarder dan bij de eerste.
We bekeken de foto’s uit eerdere reportages en het eerste wat ze zei was: “Wij zijn denk ik niet zo. Niet zo emotioneel en zo. Ik weet niet of je bij ons ook zo’n mooie foto’s kunt maken. Ik wil denk ik gewoon weer een ruggenprik. Dan is het niet zo heftig allemaal.”
Nou Kim, inmiddels weten we hoe je bevalling is verlopen en dat deze alles behalve emotieloos was!

De 40 weken waren verstreken en er gebeurde nog niets. Ik kreeg het berichtje van Kim dat ze haar i.v.m. met haar leeftijd en haar zwangerschapsdiabetes gingen inleiden als ze 40 weken en 3 dagen was.
Op woensdag hield ze me op de hoogte van alle vorderingen. Ze had nog geen ontsluiting dus er werd een ballonnetje geplaatst. De volgende ochtend zouden ze haar vliezen breken.
Donderdag 30 mei kreeg ik om 7.15 een berichtje dat ze 2 tabletjes met prostaglandine had gekregen, omdat de baarmoedermond nog te lang was. Dat was eventjes een tegenvaller.

Na 11.00 zouden ze weer kijken.
12.15 kreeg ik het bericht dat de weeënopwekkers aangesloten waren en de vliezen waren gebroken. Er was 3 tot 4cm ontsluiting.
13.00 Ik vroeg of ze al iets merkte van weeënactiviteit.
13.15 Ik kreeg het antwoord dat ze wel wat voelde, dat er nu 5cm was gezien maar dat ze zich nog erg goed voelde. Ze twijfelde of ze wel een ruggenprik wilde. Voor haar gevoel moest het echt nog op gang komen. Ik zei dat ik hierin geen advies kon geven maar dat ze moest doen wat goed voelt.

Ondanks dat de weeën nog niet heel actief en regelmatig waren startte ik toch mijn auto richting het MMC in Veldhoven. Een derde kindje, ontsluiting die ondanks matige weeën toch vorderde. Tekenen voor mij dat het toch de goede kant op ging.

Net voor ik het ziekenhuis binnenliep, kreeg ik om 13.45 een berichtje: “De weeën zijn nu wel regelmatig.” Mooi, dacht ik nog. Ik heb de juiste beslissing genomen want dit kan zo maar ineens door gaan zetten.
Bij de balie vroeg ik nog even voor de zekerheid of het echt kamer 3 was waar ik moest zijn. Toen dat eenmaal bevestigd was klopte ik aan en liep naar binnen.
Het beeld in mijn hoofd met de berichtjes die ik kreeg kon ik even niet plaatsen bij het beeld wat ik aantrof. Ik schrok eventjes. Totaal onvoorbereid zag ik Kim op de rand van het bed hevig snikkend, huilend en ook wat hyperventilerend ademen. Ik zette mijn tas weg en keek naar de CTG. Deze liet heel veel weeënactiviteit zien. Ze zat in wat men noemt een weeënstorm. Ik liep naar ze toe, legde een hand op haar schouder om te laten merken dat ik er was. Ik vroeg haar of het ineens zo heftig was geworden maar ik kwam er niet door. . Bas ging ondertussen iemand van het personeel halen. Kim kreeg haar weeën duidelijk niet goed weggezucht en had ook nauwelijks tijd om op adem te komen. Zo snel, zo intens.
Zowel een verpleegkundige als de verloskundige kwamen snel binnen. De verpleegkundige ging voor haar zitten, sloeg een arm om haar heen en legde een arm op haar buik, en begon haar bij de volgende wee goed te coachen in haar ademhaling. Ook hielpen ze haar om goed en rustig door de ademen wanneer er even geen wee was. Kim vroeg om een ruggenprik toen ze weer wat adem had om te praten. Na een controle bleek ze nog steeds 5cm te hebben dus ze gingen dit voor haar aanvragen. Haar oxytocine (weeënopwekker) werd omlaag gezet zodat het voor haar beter te behappen zou zijn. Echter bleek dat haar lichaam het zelf over had genomen want ook daarna bleven de weeën in alle hevigheid aanwezig. Toen bleek dat het nog 1.5 uur zou duren voor ze een ruggenprik kon krijgen.
Het was erg druk met operaties. Tijd voor teleurstelling had ze niet. De verpleegkundige welke haar de hele tijd bleef coachen hield ze stevig vast en trok Kim door elke wee heen die volgde. Kim had Bas ook stevig vast en als een echt team werkten ze samen. Samen richting een einde wat steeds dichterbij leek te komen. Kim kreeg om de pijn wat te verlichten een pompje wat ze zelf kon bedienen. Iedere 2 minuten kon ze hier op drukken. Echter na 3 keer drukken voelde ze persdrang, niet wetende dat het persdrang was. “Ik moet echt nu naar de wc”, zei ze. “Ik denk dat dat je kindje is en dat het er helemaal klaar voor is.”, zei de verloskundige die haar een laatste maal wilde controleren op volledige ontsluiting.


Als je de vorige twee bevallingen met een ruggenprik hebt gedaan voelt alles als een eerste keer, zo ook persdrang. Zweet stond op haar voorhoofd welke weggeveegd werd door de verpleegkundige. Dat pompje leek niet veel te doen. Maar dat is ook niet vreemd aangezien ze op het staartje zat van haar bevalling.
Om 14.30 mocht ze beginnen aan het laatste stukje van deze snelle en intense bevalling. “Wat moet ik doen, hoe moet ik persen. Ik weet het niet hoe het moet!”, riep ze bijna in paniek. Ook hier was het de rust van de verloskundige en verpleegkundige die haar hielpen om ook dit stukje te doorstaan.
Om 14.38, na maar 3 keer persen, werd Lucas geboren. Zijn schoudertjes bleven wat achter maar naar het opvolgen van de aanwijzingen van de verloskundige kwam het helemaal goed. Opluchting zag ik in mama’s ogen en trots in die van papa. Deze storm was over met een prachtig wonder als gevolg. Aan papa de eer om de navelstreng door te knippen en daar was wel een klein beetje haast bij.

Voor Lucas was dit ook allemaal erg snel gegaan. Hij leek niet echt goed door te willen huilen. De kinderarts, welke geroepen werd toen Kim mocht gaan persen stond al die tijd achter het gordijn en kwam nu helpen om hem goed te laten huilen. Dit was belangrijk om het vocht uit zijn longetjes te krijgen. Het wrijven met een handdoek was niet voldoende en dus werd hij even bij mama weggehaald om hem op de tafel ernaast goed te kunnen stimuleren. Het weghalen bij mama gaf echter al het effect dat we wilden. Dit vond Lucas absoluut niet leuk en zette een keel op die we graag wilden horen nu. Hij huilde flink en de kinderarts nam meteen gebruik van dit moment om hem even helemaal na te kijken en te wegen. Alles was gelukkig goed en hij mocht weer terug bij mama. Lekker huid op huid waar hij ook direct weer rustig werd.

Bas lichtte de familie in met de mededeling dat deze zojuist een wondertje rijker waren.
De broertjes en ook opa en oma zouden spoedig komen kijken.
De placenta was inmiddels geboren welke Kim niet wilde zien. “Maak er maar een foto van, dan zie ik hem daar wel op. Dat ziet er dan vast iets beter uit.”, zei ze.
Hechtingen waren gelukkig niet nodig. Iedereen was klaar voor Lucas zijn eerste bezoek.
Opa, oma, en de 2 grote broers kwamen de kamer binnengelopen, nog net niet gerend. “Waar is de baby, mag ik hem zien?!” Het enthousiasme was duidelijk te zien in de glinsterende oogjes van de twee mannen. Oma had de eer om Lucas even vast te mogen houden voor een foto momentje en ook de grote broers mochten even knuffelen. Lucas werd bewonderd, bekeken, geaaid, maar daarna wilden ze toch nog even lekker gaan spelen. Want zo’n ziekenhuis is ook wel erg interessant!
Opa en oma namen de broers weer mee en het was tijd voor Lucas om wat te gaan drinken bij mama.
“Ohh.. Ik denk dat ik het verleerd ben.”, zei Kim. Ik gaf haar de tip even te bellen voor hulp want verkeerd aanleggen kan al snel leiden tot vervelende tepelkloofjes of niet goed drinken.
Een nieuw gezicht kwam binnen want de dienst van de vorige ploeg zat er op. Deze hielp Kim en Lucas in een fijne houding om goed te kunnen drinken.

Kim vroeg me wat er nu eigenlijk op welk moment gebeurd was. Hoe lang ze er nu over had gedaan. Door de intensiteit en de snelheid had ze maar weinig meegekregen van de afgelopen 1,5 uur.
Als je om 14.00 pas 5cm ontsluiting hebt en om 14.38 al je kindje in je armen hebt, dan is dat niet zo gek.

Van een afstandje maakte ik een foto van het stukje wat dit verhaal een prachtig einde liet zijn. Zo’n mooie mama die een uur na haar bevalling er bij zat alsof er niets gebeurd was. Zo rustig, zo sereen. Met een prachtig kindje in haar armen dat haar wereld, hun wereld, weer een stukje rijker heeft gemaakt.

De verpleegkundige die je zo goed heeft gecoacht zei het je al en ik zeg het nu ook nog een keertje:
“Lieve Kim,
Wat kun je ongelofelijk trots zijn op jezelf. Hoe je dit helemaal op eigen kracht hebt gedaan. Dat je de pijn hebt verbeten. De onzekerheid over hoe lang je dit nog moest doorstaan hebt omarmd. Letterlijk. Dat je zo goed hebt geluisterd naar wat er tegen je gezegd werd. Dat je door de tranen heen je rust weer kon pakken, ondanks de weeën die zo snel op elkaar volgden. De natuur kan soms zo overweldigend zijn. Ik vind het zo knap dat je zo rustig bleef toen ze Lucas buiten je zicht om gingen controleren terwijl je bij aan het komen was van wat er zojuist gebeurd was. Ik hoop dat je nu alleen nog maar trots terug kunt kijken op hoe je dit gedaan hebt. “

“Lieve Bas, ik vind het zo knap hoe je dit allemaal aanschouwd hebt. Hoe je je vrouw letterlijk de steun gaf die ze op dat moment nodig had. Je bleef zo rustig! Je haalde hulp toen ze het nodig had en had haar hand vast om haar hier doorheen te slepen. “

“Lieve Lucas. Wat hebben je papa en mama lang op je moeten wachten. Je leek niet echt haast te hebben. Tot ze je een handje gingen helpen. Wat een sprint werd er toen ingezet! Het ging zo snel. Ook voor jou een beetje te snel. Gelukkig herpakte je jezelf en kon je daarna heerlijk genieten bij mama. Ondanks de zwangerschapsdiabetes van mama was jij perfect op gewicht met je 3670 gram. Met je lekkere bolle wangen dronk je al goed bij mama. Ik denk dat je twee grote broers ontzettend goed voor jou gaan zorgen. Dat jullie samen de grootste avonturen gaan beleven. Echte jongensstreken zullen uithalen. Hutten bouwen en stoeien. Maar voor nu mag je nog lekker even dat zachte knuffeltje zijn wat heerlijk tegen papa en mama aan kan kroelen.
Ik vond het een eer om bij je geboorte aanwezig te mogen zijn. Om deze vast te leggen met mijn camera zodat je later nog eens terug kunt kijken op jouw allereerste momenten. “

Heel veel geluk voor nu en in de toekomst!

Liefs,
Marly

Tags:
geboortefotograaf eindhoven
geboortefotograaf veldhoven
geboortefotografie
geboortefotografie brabant

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *