Home » Bericht » De geboorte van June

De geboorte van June

na een snelle en voorspoedige thuisbevalling is June geboren


De kennismaking met Yessica en Wouter vond plaats bij hen thuis rond week 20 van haar zwangerschap. De toekomstige grote broer werd door papa op bed gelegd terwijl Yessica me van alles vertelde over haar eerdere zwangerschap en haar wens voor een geboortefotograaf bij deze bevalling. Ze had destijds op het einde van haar zwangerschap een auto ongeluk gehad en was bijna 42 weken voor ze eenmaal beviel. Het persen had lang geduurd en ze had ook nog verkeerd geperst waardoor ze na afloop veel gesprongen adertjes had in haar gezicht en ogen. Ze hoopte, zoals ze zelf zei, dat ze een beetje leuk op de foto’s zou staan bij deze komende bevalling, want iedereen was nogal geschrokken toen ze haar hadden gezien met de pasgeboren Ryan in haar handen.
De 40 weken naderde en Yessica was er eigenlijk al wel klaar mee. Maagzuur, flink wat getrap in haar buik en ook slapen werd lastiger. Slechts 2 uur voordat de weeën zich aandienden plaatste ze nog een filmpje waarin je goed zag dat haar dochtertje het nog erg druk had daarbinnen. Ze schreef: “’Geniet nog even van dat getrappel in je buik.’ Nou lieve mensen ik kan jullie vertellen: dit is weinig genieten. De ruimte is zo krap en toch meent ons meisje dat ze nog zomaar de sirtaki kan dansen?.. Ik heb het gevoel alsof ze mijn blaas en maag bijna naar buiten duwt, om nog maar te zwijgen over de darmen. Na een fijne week vol leuke uitstapjes, begin ik er nu toch echt klaar mee te zijn. Iedere dag dezelfde (goedbedoelde) appjes en berichtjes, de voorweeën die niet doorzetten, mijn rug en bekken die steeds meer beginnen te protesteren en vooral de slechte nachten vol spanning want ‘misschien komt ze morgen’. Lief meisje verlos me aub dit weekend…”
Ik denk dat ze het begrepen had want kort na dit berichtje werd ze wakker van de eerste wee om 3:45. Omdat de weeën direct al vrij snel en heftig waren belde ze na 45 minuten de verloskundige. Deze was er rond 5:15 en controleerde Yessica, die op haar beurt aangaf dat wanneer ze nog niet ver zou zijn ze toch misschien wel pijnbestrijding wilde. Terwijl de verloskundige ongeveer 4 cm constateerde en een wee afwachtte om te kijken wat er dan gebeurde ging ze bij deze volgende wee naar 5/6 cm. Wauw wat een sprint had hun meisje ingezet.
Yessica belde me wakker om me dit te vertellen en terwijl ik aan het luisteren was, was ik met nog 1 oog dicht al half uit bed om me aan te kleden. 5:25 was het en ik wist dat ik er zo’n half uur over zou doen om ter plaatse te komen.
Dat half uur heb ik met 5 minuten weten in te korten en gelukkig maar ook! Wouter opende de deur voor me met de mededeling: “Je bent precies op tijd, ze mag nu persen!” Mijn camera al in de aanslag rende ik naar boven waar ik Yessica zag persen. Het was wat donker en ik had geen tijd om het licht aan te doen, want ik zag al een hoofdje van een meisje dat alle tijd die ze er extra over had gedaan in leek te willen halen in deze 2 uurtjes. Terwijl de verloskundige haar zei dat ze mocht zuchten, werd hun meisje heel rustig om 6:10 na 1 perswee geboren. Direct bij haar eerste hap lucht poepte ze de arm van de verloskundige onder om te laten zien dat dat ook allemaal prima in orde was. Verwonderd en overdonderd zag ik mama en papa naar hun kleine meisje kijken wat vanaf dat moment de prachtige naam June mocht gaan dragen.

In Yessica’s buik was ze lekker druk, maar ook nu liet ze goed merken dat ze er was. Een pittig huiltje kwam uit haar keeltje om iedereen te laten weten dat ze geboren was.
Papa mocht de navelstreng doorknippen waarlangs June in 9 maanden tijd was gegroeid tot een prachtig klein en uniek wondertje. Omdat Yessica toch wel wat vloeide, kreeg ze een prik om de placenta snel te laten komen, wat gelukkig ook gebeurde. Toch bleef ze ook daarna wat meer vloeien dan gemiddeld waarop de verloskundige besloot om haar blaas te legen. Dat leek te helpen. Ze vloeide nog wel een beetje, maar
niet zoveel als daarvoor.

Papa pakte June over toen Yessica zich even naar het einde van het bed moest verplaatsen voor het hechten. Dit viel allemaal gelukkig reuze mee en een deel moest gewoon genezen zonder hechtingen. “Ohh het is lekker weer dus ik zal het goed laten luchten!”, grapte Yessica tussen het hechten door.
Ze keek me eens aan en benadrukte dat ze zo blij was dat ik het was die op de bel drukte, net voordat June geboren werd. Net op dat moment ging weer de bel. Het bleek de kraamverzorgster te zijn. Deze moest van iets verder weg komen dan ik en ze had het dus niet gehaald om er op tijd te zijn. Ze assisteerde de verloskundige in het opruimen van wat dingetjes, zodat June daarna gewogen en gecontroleerd kon worden.

Met haar 3610 gram was ze niet heel zwaar, als je je bedenkt dat ze ruim 41 weken heeft mogen groeien voor ze geboren werd. Mama is met haar 1,50m ook niet echt groot dus wat dat betreft was het mooi in verhouding allemaal. Alle controles waren goed en dus werd June door de kraamverzorgster aangekleed. Ook mama werd verwend. Geen beschuit met muisjes, maar beschuit met aardbeien en flink wat suiker voor de energie.
June werd daarna tevreden terug bij mama gelegd, waarna er door haar gedronken mocht worden. En daar leek June wel zin in te hebben! Ze was wat onrustig en wilde veel sneller drinken dan dat kon, waardoor ze zichzelf een beetje in de weg zat. Met een tepelhoedje aan de andere borst lukte het beter en ontspande ze. Ruim een uur na de bevalling was June nog steeds klaar wakker, zoog wat op haar handje en leek echt nog geen zin te hebben in een dutje. Papa en mama veronderstelde dat dit meisje wellicht niet zo’n uitslaper zou gaan worden als haar grote broer.
Over die grote broer gesproken… Die zou over een uurtje komen en daarom wilde Yessica graag nog eerst even douchen. Hoewel de kraamverzorgster daar geen voorkeur aan gaf, omdat ze haar liever op bed waste, mocht Yessica het toch proberen. Veel sneller dan haar benen haar konden dragen stond ze op om richting de badkamer te gaan, waar ze niet lekker werd. Ze leek wat weg te zakken en haar gezichtje trok wit weg. Met Wouter heb ik snel het bed op gemaakt, zodat ze hier weer terug in kon gaan liggen. Deze powermama had zichzelf na deze turbo marathon eventjes overschat. In bed trok ze weer wat bij. Eenmaal op bed gewassen en aangekleed ging Yessica even facetimen met haar beste vriendin. Wouter liet ondertussen de honden uit.


Het was inmiddels 10:00 en Ryan was samen met opa en oma gearriveerd om zijn zusje te komen ontmoeten. Samen met Wouter kwam hij naar boven met een bosje zelf geplukte bloemen in zijn handen voor mama. Vanachter mijn camera smolt ik weg bij het aanzien van dit heerlijke mannetje met al zijn spontaniteit en onbevangenheid.

Zelf gepukt boeketje bloemen voor mama

Na het geven van zijn bloemetjes, zag hij het bakje fruit staan voor Yessica en zijn oogjes begonnen te glimmen. “Duifjes mam, mag ik duifjes?”. De lieve schat had zin in druifjes! Na een aantal druifjes bekeek hij zijn zusje eens. Heel verbaasd reageerde hij toen hij opmerkte dat ze niet aan het huilen was. “Zusje niet huilen?” “Ik heb cadeau.”, zei hij erachteraan. Na wat gestoei, gekus en geknuffel, riep hij opa en oma die met een poppenwagen en mand vol cadeautjes naar boven kwamen. Ook de broer van Wouter was er bij. Een dikke knuffel voor die kersverse papa en mama en verwondering richting dat prachtige poppetje in de armen van Yessica. Ryan was ondertussen begonnen aan de cadeautjes. Een pop, lakentjes en dekentjes voor in de kinderwagen, zodat hij met mama mee kon wandelen.

Een krans met vlinders om op te hangen en nog heel veel meer cadeautjes, waar Ryan er iedere dag eentje van mocht uitpakken. Wat een feest als je grote broer wordt! Maar niet alleen feest, ook wel een beetje druk. Opa en oma en haar oom knuffelden June en waren zo blij dat ze er eindelijk was.

Ryan vond het wel weer tijd om even naar de beneden te gaan. Een filmpje op de iPad om even weg te glippen van de drukte.


Ook Yessica kon wel weer even wat rust gebruiken en dus ging iedereen de kamer uit. Niet veel later arriveerden de ouders van Yessica om kennis te maken met hun pasgeboren kleinkind. Opa constateerde dat ze op haar broertje leek. June kreeg een cadeautje. Ik kon het niet heel goed zien maar volgens mij was het een armbandje. Opa maakte trots een foto van oma met haar kleindochter.

opa maakt trots een foto van zijn pasgeboren kleindochter

Yessica deed haar verhaal en ik zag een trotse vader en moeder luisteren naar de prestatie van hun dochter. Ze pakte even een fotomomentje met June en namen afscheid voor nu. Yessica kon wel wat rust gebruiken en June was klaar om weer wat te drinken bij mama. Ik verliet ook de kamer. Dankbaar dat ik net op tijd was en June geboren zien worden.


Lieve Yessica, marathon loopster, Je had zo op het WK kunnen staan met een wereldrecord. Wie loopt er nu een marathon in 2 uur? Nou jij dus! Wauw wat een eindsprint na al die weken. Wat was je het beu en wat verheugde je je op deze nieuwe fase van het ouderschap. Mama van 2! Je twijfelde tot het laatst of je wel thuis wilde bevallen. Je twijfelde of je wel goed kon persen dit keer. Nou, dat heb je bewezen! Strakjes haren vlechten en thee drinken uit een roze kopje maar voor nu lekker genieten van dat kleine bijna kale babyhoofdje wat nog geen thee drinkt maar borstvoeding bij jou. Geniet, met een hoofdletter G!


Lieve Wouter, zorgzame papa De kraamzorg was er nog niet en jij liep al vanalles op te ruimen. De schaar die zoek was ging jij zoeken in de zak met de placenta. Het beddengoed was vies was geworden zette jij vast aan. Een diepe buiging voor jou! De verbazing in je ogen toen het op het einde ineens zo snel ging. Diezelfde ogen waar ik verwondering in zag toen je June voor het eerst in je armen had. Wat een lieve en zorgzame man en vader ben jij. Ik wens je alle geluk met je gezinnetje voor nu en in de toekomst.


Lieve Ryan, grote broer, Een man die bloemen geeft aan een vrouw. Jong geleerd is oud gedaan. Lieve Ryan, ik smolt bijna weg achter mijn camera toen ik je aan zag komen. Zo vertedert kwam je aanlopen met je zelfgeplukte bloemetjes. Een verbaasd gezichtje toen je je zusje ineens daar zag in mama’s armen. Grapjes maken, een beetje stoeien en daarna feest vieren met cadeautjes. Want feest is het zeker als je grote broer bent geworden. Pas je een beetje goed op je zusje? Bescherm je haar tegen alles wat niet goed voor haar is? Of doe je lekker mee en ga je samen kattenkwaad uithalen? Ik wens je nog heel veel druifjes, cadeautjes en liedjes op je gitaar toe…


Lieve June, pittig dametje, Je papa en mama hielden al van je nog voor ze je kende en ik snap wel waarom. Je nam je tijd om te groeien en te stoeien in de buik van je mama. Even dacht ze dat je er door haar navel uit zou boksen maar gelukkig wist je de uitgang te vinden. De nooduitgang leek wel, zo snel wilde je ineens weg. Je bent zo ontzettend welkom June en wat een prachtige naam heb je gekregen. Ik gun je gouden bergen en een regenboog met een zingende gitaarspelende broer naast je. Ik vond het een eer om je geboortedag mee te mogen maken. Om te zien hoe iedereen op slag van je hield. Jij hebt je ouders laten voelen wat onvoorwaardelijke liefde is. Lieve June, wordt snel groot, maar blijf vandaag nog even klein.

Groei en wordt groot, maar blijf vandaag nog even klein


Liefs,
Marly de Laat

Één reactie.

  1. Yessica schreef:
    Nogmaals dank lieve Marly!!
    Zo blij met alles wat je voor ons hebt gedaan.
    Je bent een topper!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *