De kraamzorg loopt eigenlijk als een soort van rode draad door mijn leven heen. Als jong meisje wilde ik al kraamverzorgende worden. Toen ik op mijn 16e een keuze moest maken voor een vervolgstudie was dat ook hetgeen wat ik wilde gaan doen. Mijn moeder, die jarenlang als gezinsverzorgende had gewerkt, vond het niet de beste keuze. Op advies ging ik het onderwijs en de kinderopvang in. Leuk, maar uiteindelijk toch niet helemaal wat ik zocht.
Ik heb op mijn 21e nog eens een poging gewaagd door een algemene verpleegkunde opleiding te gaan doen. Met stages in de ouderenzorg en gehandicaptenzorg raakte ik wat gedemotiveerd en haalde zo ook mijn stage niet. Die 2 richtingen waren heel erg ver van het bed waar ik eigenlijk aan wilde staan. Namelijk het kraambed.

Als geboortefotograaf begon het echter toch weer te kriebelen. Het zorgdragen voor mama en baby is iets wat ik gewoon enorm leuk vindt. Bij een bevalling was ik stil aanwezig als geboortefotograaf. Bij een thuisbevalling afgelopen april voelde ik me echter toch een beetje een kraamverzorgde die partusassistentie verleende toen mama persweeën kreeg en de verloskundige er nog niet was. Ik coachte, adviseerde en hielp mee tot de verloskundige het over nam.
Dat voelde goed. Beter eigenlijk dan alleen maar wat foto’s maken. Het voelde goed om in mei te starten met een opleiding tot kraamverzorgende. De geboortefotografie staat daarom komend jaar op een wat lager pitje. Niet dat ik helemaal geen geboortes aanneem. Maar ik ben wel kritisch in mijn agenda. Ouders waarbij ik al een eerdere geboorte heb mogen documenteren mogen altijd aankloppen. Voor andere aanvragen bekijk ik het per keer. Maar een leerling toelaten bij je bevalling kan anders zeker helpen 😉 Het kraambureau Kraamzus, waar ik voor werk, werkt bijna in heel Nederland. Ik zal mijn camera altijd meenemen, al ligt de prioriteit uiteraard bij de zorg. Ik bewerk dan ook geen foto’s maar ouders krijgen ze dan als cadeautje bij de kraamweek. Alleen wanneer daar de ruimte voor is. Dat zal lang niet altijd het geval zijn. Mijn fotografie passie neem ik in ieder gezin mee. Maar voor een complete geboortereportage van wee tot bezoek van oma’s en opa’s met alle details, zul je me toch als geboortefotograaf moeten boeken.

Nu ruim 1.5 maand later en een aantal kraamgezinnen verder ben ik er achter gekomen hoe rijk mijn rugzak al gevuld was. Door mijn werk in een reformzaak was mijn kennis op fysiologie, anatomie en pathologie al enorm. Mijn kennis met alles wat ik heb mogen zien bij bevallingen als geboortefotograaf deed daar een schepje bovenop en als kers op de taart mijn ervaring in de kinderopvang en 2 jaar borstvoeding aan mijn 3 kinderen maakt het dat alles me heel goed af gaat tot nu toe.
Ik wil niet te snel juichen. Eind deze maand heb ik mijn eerste examen. Ik ben als de dood dat ik nu met mijn grote mond een dikke onvoldoende scoor, maar ergens weet ik dat dat niet in de lijn der verwachting ligt, maar praktische kennis en het doen volgens een boekje zijn toch wel 2 verschillende dingen.
Het compliment in het laatste gezin wat ik kreeg versterkt dat. “Je bent een leerling maar we hadden echt niet dat gevoel omdat je zoveel kennis al hebt. Je gaf super goede tips en informatie waarvoor we je erg dankbaar zijn”.

Nou, heerlijke woorden toch? Ik ga bijna naast mijn schoenen lopen. Al wordt dat lastig daar ik nu met blote voeten door het huis loop door de hitte van dit moment. Maar toch hé… Dat studeren, stof stampen (en dan doel ik met name ook op alle afkortingen, protocollen en Latijnse benamingen, is toch wel weer even terug in de tijd. Dat scheelt 3 zwangerschappen aan geheugen en concentratie. Dan ben ik het ook nog niet altijd eens met de lesstof. “De verloskundige besluit of een bevalling beter in het ziekenhuis plaats kan vinden… Uhhh… Rectificatie: Een verloskundige kan in verband de aanwezige risico’s aangeven dat het ziekenhuis haar voorkeur heeft en de aanstaande ouders hebben hierin de doorslaggevende stem.
Yes?! Oke… Here is holistic Marly die pleit voor meer autonomie van de barende.

Het voelt fijn om ouders te kunnen ondersteunen in dat spreekwoordelijke 4e trimester. Emoties, onzekerheden, lichamelijke ongemakken, het leren toepassen van de benodigde zorg voor hun kindje en de nieuwe gezinssituatie ondersteun ik en begeleid ik met liefde en aandacht!
Het is wel allemaal even schakelen. Een nieuw ritme vinden en dat vraagt van iedereen het zijne binnen ons gezin. We vinden langzaam onze draai. De lange dagen in de kraamzorg zijn best heavy kan ik je vertellen. De tijd van nu waarin je vaak 2, of zelfs komende zomer 3 of 4 gezinnen op een dag gaat bezoeken is een andere manier van kraamzorg dan dat ik me vooraf voor had voorgesteld. Heel benieuwd hoe me dat af zal gaan en wat ik hier nu uiteindelijk van ga vinden. De kinderen vinden het maar niks, mama die ineens een hele week weg is en alleen bij het avondeten aanschuift en daarna moe op de bank ploft. De tijd zal het leren of dit gaat wennen, of me toch tegen gaat staan.

Wordt vervolgd zullen we zeggen.
Lieve groetjes, Marly