Wat een jaar hé. Ik denk dat iedereen er wel een mening over heeft.
Voor mij was het een jaar vol inzichten, rust, warmte en openbaringen.

Ik ben buiten de muren van de verloskamers een feestnummer. Ik hou van uitgaan en feest en toen ik met carnaval toch nuchter al feestend wachtte op een bevalling dacht ik nog dat dit toch echt het enige jaar ging zijn dat ik nuchter carnaval ging vieren. Nu denk ik “Liever nuchter dan helemaal geen carnaval”. Jeetje wat snak ik naar een feestje waarbij je tegen elkaar aan loopt, knuffelt, omhelst, iets te veel drinkt en aangeschoten de meest foute herinneringen ophaalt. Het lijkt al weer zo lang geleden en ik denk dat iedereen dat wel mist. Het is zelfs zo erg dat ik de 3 kussen bij een verjaardag mis. Geloof me, daar had ik een bloedhekel aan. Ik stel voor dat we dat vanaf nu gewoon ook niet meer doen.

In maart vlak na carnaval ging Nederland in lockdown. Op de dag waarin dat kenbaar werd gemaakt had ik mijn voorlopige laatste newbornshoot met een meisje wat ik vlak daarvoor geboren zag worden. De papa werkzaam in de horeca zat vanaf toen ook thuis. Het was rustig met kraambezoek en de wandelingen als gezin waren wel fijn maar ook het enige uitje wat ze vanaf dan konden ondernemen.
Rust is fijn voor een jong gezin maar je wilt ook pronken met je kers vers gezinnetje en je verhaal delen met dierbaren. Velen viel het zwaar. Niet alleen jonge ouders. Iedereen raakte dit nieuwe, onzekere beleid.

Ikzelf merkte weinig verschil in mijn normale leven.
Vanaf maart/april kom ik altijd weinig buiten door mijn stofwisselingsziekte. Ik onderneem altijd alleen noodzakelijke uitjes. Ik zit nooit op een terras en shoppen doe ik ook zelden. Ik kan heel goed thuis zijn omdat ik niet anders gewend ben. Dat aanpassingsvermogen naar het voorjaar en de zomer is er ieder jaar voor mij. Ik had dan ook weinig last van negatieve gevoelens mbt de ingeperkte bewegingsvrijheid. Ik merkte dat in mijn omgeving wel. Veel angst, onzekerheid, boosheid, frustratie. Ik had niets van dat alles. Ik voelde me prima en ik kreeg een soort van lotgenoten gevoel bij iedereen die beperkt werd in zijn/haar vrijheid.
Iedereen kon nu meemaken wat ik al 35 jaar meemaak. Maar ik vond het vervelend voor iedereen die hier niet zo goed mee om kon gaan of die zakelijk gezien last had van deze maatregelen. Natuurlijk had ik wel last van het afstandelijke van mensen. “Met een grote boog om iemand heenlopen”. Ontwijkend gedrag voelde als afwijzing. Dat heb ik nog steeds dat ik daar last van heb. Ik ben geen enorme knuffelaar maar nu het fysieke zo beperkt wordt mis ik het lichamelijke contact met anderen des te meer.

Ik twijfelde of ik over mijn persoonlijke situatie moest gaan beschrijven maar ik wil de taboe van het woord ‘therapie’ af hebben. Veel te vaak worden mensen die welke vorm dan ook van psychische zorg krijgen gezien als zwak, labiel of zelfs incompetent. Zielig, of sneu. Ja echt. Dat maakt het dat mensen daar lastig voor uitkomen. Ik voel me tot geen enkel van bovengenoemde vooroordelen aangesproken. Dus… Hier komt ie!

ik volg al een tijdje schematherapie en EMDR.
Afgelopen jaar ben ik mede door deze 2 therapie vormen dichter bij mezelf gekomen. Het was keihard werken om los te laten wat vast aan me zat en te zien wat ik nog nooit zo gezien had. Maar wat gaf het rust!
Ik heb mezelf eigenlijk opnieuw leren kennen. Waarom ben ik wie ik ben en doe ik wat ik doe. Veel komt door ervaringen vanaf je kindertijd. Dat bouwt zich uit en uiteindelijk heb je een bepaalde kijk op mensen en het leven en reageer je daar instinctief op. Door de spiegel die me al die jaren voor is gehouden en die zich tot mijn werkelijkheid heeft verworven. Lastig verhaal. Maar ik werd een beetje verbitterd, gekwetst en kritisch op dat beeld wat ik leek te zien. Die spiegel beviel me niet.
Veranderen doe je niet van vandaag op morgen. Dat kost tijd en inzicht. Eerst moest ik weten waar het vandaan kwam. Dat was moeilijk. Het is moeilijk om de waarheid onder ogen te zien zoals je zelf nooit zag omdat je door een roze bril keek. Je wilt heel graag dat zien wat je denkt te zien omdat dat de minste weerstand geeft. Uiteindelijk is die eerste stap onder ogen zien dat de werkelijkheid anders is.
Daarbij had ik bepaalde trauma’s die ik met me mee droeg. Allemaal kleine ingrijpende momenten die in zijn totaliteit mijn denkwijze en reactie daarop beïnvloedde. Vanuit mijn jeugd, mijn werk, mijn opleiding bij de cbpa en mijn relatie’s.
In het begin van deze weg zei mijn therapeut dat het moed vereist om hieraan te beginnen. Ik snapte toen niet zo goed waar ze op doelde. Nu wel.
Het is vreselijk lastig om patronen te doorbreken. Je pijn toe te laten en te voelen. Lastig om die bagage los te laten die je dagelijks mee zeult. Het kost doorzettingsvermogen en kracht om die verandering te zijn. Je omgeving veranderd namelijk niet mee. Dat geeft wrijving.

Inmiddels kan ik met andere ogen naar situaties kijken. Ik ben eigenlijk een betere versie van mezelf geworden en corona heeft dat positief aan bijgedragen. Terwijl sommige niet konden omgaan met deze eenzaamheid besefte ik hoe sterk ik al die jaren geweest ben. Dat het niet normaal is om dat normaal te vinden en te bagatelliseren. Eigenlijk ben ik 2020 gewoon heel dankbaar. Het heeft me zachter gemaakt voor mezelf en anderen. Stilstand geeft inzicht om je schaduw eens goed te bekijken en te analyseren. Corona gaf stilstand. Stilstaan betekent echter niet altijd dat je niet vooruitkomt. Juist door stil te staan kon ik verder. Ik kon mijn kompas bijstellen om in de juiste richting verder te gaan.

Ik ben niet meer zo veeleisend naar mezelf en anderen. Wanneer iets niet lukt is het niet falen maar een kans om te zien hoe het wellicht ook anders kan of dat het wellicht gewoon niet mijn ding is.
Een mogelijkheid tot ontdekking.
Ik moet niets, maar mag mijn idealen nastreven. Ook heb ik geleerd hoe de mening van een ander me niet meer zo hoeft te raken en dat het slechts een mening is waar ik niet perse wat mee moet en dat ik ook mag eisen om die mening achterwegen te laten als ik daar zelf niet om vraag.
Hoe het dan was? Om in schematherapie termen te spreken; Ik zat vaak in de onderwerpende modi.

Tegelijkertijd kreeg ik ook last van het besef dat je als ouder zo belangrijk bent in de basis van je kind. Ze nemen dingen van je over zoals ik dat ook heb gedaan. Niemand is perfect en ik vroeg me af welke imperfectie van mij nadelig zou uitpakken voor mijn kinderen. Hoe zouden ze me later herinneren? Wat zouden ze mij kwalijk gaan nemen? Ik heb zelf ingezien dat de stempel die je op iemand drukt een afdruk is die je niet zomaar uit veegt. Je ziet dat zelf niet en ook goede bedoelingen kunnen negatief uitpakken. Verwennen is een vorm van verwaarlozing riep mijn psychotherapeut me eens toe. Na een uitleg begreep ik het. Altijd alles goed vinden is geen oplossing. Maar waar ligt de grens dan in hun stukje autonomie?

We besteden hier thuis voortaan veel aandacht aan van wat de kinderen van ons vinden. Wat ze vinden dat wij niet goed of anders moeten doen. Natuurlijk zijn er regels waar ze niet omheen kunnen. Die hebben vooral te maken met normen en waarden. Maar ‘autonomie’ is een woord wat mij dit jaar centraal stond.

Loslaten. Het is zo ontzettend belangrijk om dat te doen als ouder. Om kinderen zelf hun keuzes te laten maken. Ook al denk jij dat het niet de juiste is. Fouten gunnen. Prestatie niet benadrukken. Dit laatste is iets waar ik heel veel ouders op betrap. Wist je dat kinderen heel gevoelig zijn voor non-verbale communicatie? Al probeer je nog zo positief te reageren op die onvoldoende, dan nog kunnen ze non-verbaal aan je merken wanneer je dit jammer vindt. Dit vergroot dan hun drang naar perfectionisme en prestatie. Meer, groter, sneller, beter. Als ouder leg je ooit onbedoeld die basis.
Dit soort dingen heb ik afgelopen jaar voor mezelf onder een vergrootglas gelegd. ik wil die ouder zijn die mijn kind nodig heeft.
Met een moeder die helemaal zichzelf is en in haar kracht staat.

Ik heb nog een paar maanden te gaan voor ik dit hele traject afsluit.. maar jeetje, wat een jaar. Intens in zijn uitwerking maar verlichtend voor wat de toekomst gaat worden.

Ik ben blij…. gelukkig… en ik kan het iedereen aanraden om eens aan zichzelf te laten sleutelen. Haal al die onderdelen eens uit elkaar en bekijk eens kritisch of je met minder niet beter wordt en waarom dat dat onderdeel daar eigenlijk geplaatst is.
Een boom moet soms ook gesnoeid worden en soms zelfs even helemaal gekortwiekt. Dan is het een korte periode echt helemaal ruk maar daarna komt hij weer tot bloei met meer opbrengt.

Ik vroeg mijn therapeut of het niet heel zinvol is voor het grote gros van Nederland. Haar antwoord was volmondig ja. Niet om haarzelf werk te verschaffen want de wachtlijst is eindeloos lang. Bij haar op moment van schrijven zeker 5 maanden. Wel omdat heel veel mensen worstelen met patronen die maar moeilijk te doorbreken zijn.
Soms voel ik me schuldig dat ik daar iedere 2 weken zit. Corona heeft veel mensen psychisch naar de afgrond doen afglijden.
Ik hoop dan ook dat iedereen die grens over stapt die dat nodig heeft. Gooi die taboe over je schouder weg en kom op voor dat wat jij nodig hebt. Een objectieve blik met een professionele aanpak. Ik had nooit gedacht dat dit zo bevrijdend kon zijn.
Therapie kost Kracht, inzet en verandering. Kost… want je raakt mensen kwijt. En dat is oké!
Je vindt ook mensen terug. Om te beginnen…..jezelf!