Naar aanleiding van een eerdere geboortereportage van vrienden van Suzan en Chris nam Suzan contact met me op. Ik vind het zo’n groot compliment als mensen me benaderen naar aanleiding van een eerdere reportage en de aanbeveling die daaruit volgt. Een groter compliment kan ik niet krijgen!
Op 15 april 2019 reed ik naar Veldhoven om kennis te maken met Suzan en Chris. We hadden een heel gezellig gesprek over de foto’s die ze gezien hadden. Ook hadden we het over katten, over bevallen en over het feit dat dit waarschijnlijk wel een klein meisje ging worden.
Nu zit een meetlint niet in mijn standaard uitrusting van een kennismakingsgesprek, maar ook zo zag ik wel dat Suzan en Chris niet echt lange/grote mensen zijn. Als hier een 9 pond zware baby uit zou komen zou ik het wel heel erg te doen hebben met Suzan. Ik sprak af, gezien ze al 36 weken was, dat Suzan me goed op de hoogte hield over de ontwikkelingen.

Eerste paasdag zag ik de app “baby Van Gemert” op mijn mobiel verschijnen met ook Chris erin. Ik appte: “Wat fijn dat Chris nu ook mijn nummer heeft, dan kan hij me bereiken als dat nodig is.” Ik kreeg van Suzan direct het antwoord dat ze dat ook wel handig vond want haar vliezen waren gebroken maar alles was verder nog rustig. Terwijl ik zonet bij de paasbrunch mijn eitje brak, braken dus bij Suzan haar vliezen. Ik zei mijn tas in te gaan pakken met mijn camera en gebruikelijke spullen. Dat gingen zij ook maar eens doen. Wie had dat al verwacht met 37 weken en 1 dag!
19.30: “Marly, de weeën zijn begonnen en als ze doorzetten komt de verloskundige over 45 minuten controleren.”
20.45: “2cm ontsluiting, nog even doorbikkelen, om 22.30 komt de verloskundig terug.”
21.50: “We gaan nú naar het ziekenhuis want ze heeft al 4 cm ontsluiting en de weeën komen veel te snel.”

Ik dacht nog even te kunnen relaxen op de bank maar iets zei me dat dit wel eens vlot kon gaan. Ik pakte mijn spullen om ook richting Veldhoven te rijden. Eenmaal daar kwam ik Chris tegen voor het ziekenhuis die zijn auto weg ging zetten. Suzan had veel weeën zei hij en het was heftig. Op mijn vraag of ze ook pijnbestrijding kreeg lachte hij: “Nee dat wil ze niet. Suzan is een echte bikkel, die kan wel wat hebben.”
Eenmaal boven klopte ik even zachtjes op de deur voor ik naar binnen liep. Een verbaasd gezicht van de verloskundige die me vragend aankeek en vroeg wie ik was. Nadat ik dat vertelde reageerde ze enthousiast: “Goh wat leuk, dat wist ik niet.”
Als je met 37 weken zo snel aan het bevallen bent dat je verloskundige die dienst heeft nog niet de tijd heeft gekregen je hele dossier te lezen dan ga je hard! En dat ging ze ook. Ik zag het aan alles dat ik niet veel later binnen had moeten komen. Bij iedere wee liet Suzan ook merken dat het haar écht pijn deed. Chris stond naast haar toen de verloskundige even weg moest om iets te gaan vragen. Net toen kreeg ze voor het eerst wat persdrang die ze maar moeilijk kon wegzuchten. Ze vroeg Chris om de verloskundige terug te halen. Chris schrok toen hij ook wat bloed zag en liep de kamer uit maar coachte Suzan nog even met de woorden: “Nog even volhouden en niet persen, probeer nog niet te persen. Ik ga haar halen.” De verloskundige kwam terug en controleerde Suzan. 7 cm had ze op dat moment (22.40).
Chris gaf aan even te moeten zitten. Hij voelde zich even wat duizelig. Of het de warmte was, de spanning, het weinig eten of alles samen wist hij ook niet. Hij kreeg wat te drinken en hun verloskundige riep om assistentie want Suzan ging als een speer. Dit kleine meisje ging vandaag nog geboren worden! Tussen de weeën door, die echt heel vlot kwamen keek Suzan opzij en vroeg aan Chris of het wel ging met hem. Deze gaf op zijn beurt aan dat ze zich om hem echt geen zorgen moest maken want die vraag kon hij beter andersom stellen. Natuurlijk was het ook zo dat Suzan hier een marathon aan het rennen was in een toptijd waar menig sporter van zou dromen maar ook voor papa’s is dit niet gemakkelijk. Toekijken vanaf de zijlijn hoe je vrouw daar alles aan het geven is, is psychisch ook een hele opgave omdat je dan niets kunt doen. Suzan kreeg uitleg over het laatste stukje van haar bevalling die naderde. Ze kreeg een prik in haar been na de geboorte om de placenta sneller los te laten gaan. Ze moest goed luisteren en zuchten als dat haar gevraagd werd. Het hartje werd geluisterd en hun meisje maakte het prima daarbinnen. 22.55 had ze volledige ontsluiting en mocht ze gaan persen. De eerste paar persweeën waren nog wat lastig en moest ze er even in komen. Ze vroeg hoe vaak ze nog moest persen want voor haar gevoel knalde ze zometeen uit elkaar. Dat gevoel bleef niet heel lang. De haartjes waren al te zien. Kleine krulletjes op dat kleine hoofdje. Alles ging snel bij Suzan en zo ook dit laatste stukje.

Binnen 20 minuten persen werd om 23.14 Sam geboren welke Suzan zelf mee aan heeft kunnen pakken om op haar buik te leggen. Een zucht van verlichting bij mama en daarna bewondering voor wat er zojuist uit haar buik was gekomen. Een prachtig klein wondertje met alles op en aan. Wauw wat liet Sam zich meteen goed horen. Papa en mama kunnen hun wekker weg doen want hun nieuwe wekkertje had zojuist voor het eerst van zich laten horen. Wat een krachtige huil voor zo’n klein poppetje! Nu aan papa de de taak om Sam echt op eigen benen te laten staan en de navelstreng door te knippen. Na dit momentje was het even wachten tot de placenta kwam. Toen deze eruit kwam hoorde ik Suzan deze een beschrijving geven die ik nog niet eerder had gehoord maar wel heel toepasselijk was voor deze eerste paasdag: “Het is net of er een groot warm paasei naar buiten komt. Gatverdamme, wat een smerig gevoel.” Chris wilde hem in eerste instantie niet zien. Hij kon niet eens naar zo’n foto kijken. Zittend op een stoel appte hij de opa’s en oma’s met het grote nieuws dat hun dochtertje Sam was geboren. De placenta was geheel in verhouding met de rest. Klein met een extra stukje eraan. Suzan wilde hem wel graag zien en ook Chris keek stiekem mee. Deze kon hij toch wel beter bekijken dan die op een foto concludeerde hij. Suzan werd nagekeken wat betreft het hechten. De opa’s en oma’s waren inmiddels al gearriveerd maar moesten hun geduld nog even op de proef stellen. Toen het hechten klaar was werd het tijd om Sam te gaan wegen. Met haar 2545 was ze een vlieggewicht. Ze was wel wat frisjes met haar 35.8 graden. Ze mocht eerst lekker bij mama gaan drinken en kreeg daarna ook nog wat extra door middel van fingerfeeding. Want dat gewicht mocht best snel wat meer gaan worden. Aan papa de eer om ook haar een eerste voeding te geven. Trots nam hij haar in zijn armen en keek met een verliefde blik naar zijn dochter. Na de voeding werd ze nagekeken en door papa aangekleed. Alsof dit dagelijkse kost was kleedde Chris zijn dochtertje aan. Het luiertje ging om alsof hij er al 100 verschoond had. “Hoe moet dat met dat jurkje? Gewoon eroverheen trekken?” Hij keek eens bedenkelijk naar haar hoofdje en dat gat van het jurkje waar het door moest. Ook dat kwam goed. Sam was klaar om haar eerste geboortedag te vieren met haar kersverse ouders, opa’s en oma’s. Deze kwamen allemaal samen binnen en na alle felicitaties en bewondering voor Suzan en Chris werd Sam bewonderd.
Op wie lijkt ze? Heeft ze al haartjes? Het ging wel snel hè?


Wat een natuurtalent ben je Suzan. Wat heb je dit ongelofelijk knap gedaan met Chris aan je zijde waarvan je de hand af en toe stevig vast had. Hij had gelijk. Je bent een ongelofelijke bikkel! Sam en Chris mogen trots zijn op jou. Als Sam over een jaar haar eerste paasei gaat zoeken in de tuin hoop ik niet dat je een flashback krijgt naar je eerdere uitspraak in dit verhaal!

Lieve Suzan en Chris, Wat een prachtig verhaal was jullie bevalling. Nu samen papa en mama. Wat een liefdevolle titel hebben jullie erbij gekregen op zondagavond 21 april 2019 om 23.14. De klok tikte door maar voor jullie stond hij even stil. Een moment wat jullie leven veranderde en verrijkte. Uit liefde geboren en zoveel liefde om te geven. Het moment waarop je beseft wat onvoorwaardelijke liefde voor je kind nou echt betekent. Als de rest van haar leven ook zo vlot verloopt dan belooft dat wat voor de toekomst. Ik wens jullie samen als een gezin een fantastische toekomst!

Lieve Sam, Ik vond het een eer om op jouw geboortedag aanwezig te mogen zijn. Om je verhaal in beeld vast te leggen met mijn camera en te mogen beschrijven met mijn pen. Om je geboren te zien worden, je hartje te horen kloppen, je allereerste huiltje te mogen horen, je teentjes te tellen en om je papa en mama zo intens gelukkig te zien met jou in hun armen.
Groei, maar niet te snel.
Word groot maar blijf nog even klein.
Droom, durf, doe en beleef.
Veel geluk met alles wat nog komen gaat lieve Sam.
De wereld is met jou een prachtig meisje rijker geworden.
Liefs, Marly

Hier in het MMC in Veldhoven begon het verhaal van Sam. Een verhaal met hopelijk nog vele hoogtepunten!