Die eerste knuffel die een vrouw een moeder maakt. Onvoorwaardelijke liefde

“fotografeer niet het plaatje. Fotografeer het gevoel, en dat is het plaatje

Op 23 maart 2019 reed ik richting Veldhoven om kennis te maken met Laura en Thijs. Ik kreeg een warm onthaal door een aantal enthousiaste honden en een papa in spé die druk bezig was in de tuin. Laura vertelde me dat ze haar eerste week verlof er op had zitten en heerlijk aan het rommelen was in huis. We praatten over haar zwangerschap die eigenlijk heel goed verlopen was. Geen noemenswaardige kwaaltjes en lekker tot het laatst toe kunnen werken. Zo warm als de houtkachel brandde zo voelde dit gesprek ook. Heerlijk ontspannen met een kopje thee hadden we het over de naderende geboorte en hun wensen met betrekking tot de fotografie.


3 april 2019 kreeg ik om 16.00 een berichtje van Thijs: “Laura is opgenomen in het ziekenhuis en het gaat niet lang meer duren zeggen ze.” Laura had de nacht ervoor al een klein beetje bloedverlies gehad en ook haar vliezen waren gebroken. Vanaf 14.30 ongeveer had ze ook daadwerkelijk weeën gekregen. Toen ze door de supermarkt liepen besefte ze zich dat dit geen gewone harde buiken waren. Om 17.30 bleek dat ze al op 4 centimeter zat. Toen ik dit door kreeg van Thijs was dit voor mij reden om de auto in te springen en richting Veldhoven te gaan.

Eenmaal daar aangekomen rond 18.15 trof ik Laura aan in bad en Thijs zat er heel rustig bij. “Sorry ik ben even niet zo heel erg spraakzaam.” zei Laura. Ik vond het ontzettend knap hoe ze daar haar weeën weg aan het zuchten was. Want die waren al pittig zag ik op de CTG. En niet alleen pittig, maar ook al heel veel. “Ik wil er uit want ik heb het bloedheet!” zei Laura. Thijs hielp haar uit bad en bracht haar spullen zodat ze zich kon afdrogen. Al lopend en ijsberend door de kamer zuchtte en pufte Laura haar weeën weg. Zocht af en toe steun bij Thijs. Zeker toen ze bloed kwamen prikken bij haar omdat ze haar bloedgroep nog niet wisten. Dat was puur uit voorzorg maar als je zo vol in je weeën zit is stilstaan en ontspannen voor het bloedprikken ineens een enorm lastige opgave.
De verloskundige kwam binnen en bekeek het eens vanaf een afstandje. “Het is heftig of niet Laura? Lukt het allemaal? Wil je nog even in bad, of op bed, of loop je liever zo rond?” “Ik wil gewoon even slapen,” zei Laura. “Ik ben zo moe en dit doet zo ontzettend zeer!” De verloskundige beloofde binnen het half uur nog eens te komen controleren wat de vorderingen waren. Iets zei me dat dit geen uur meer ging duren. Laura ging nog even plassen omdat ze steeds dit gevoel had. Dit lukte ook nog direct wat lang niet altijd het geval is wanneer de bevalling al zo ver gevorderd is. Bonkend op het aanrecht bij de wasbak met Thijs naast haar probeerde ze de alsmaar pijnlijker wordende weeën weg te zuchten.

“Voel je al persdrang?” vroeg de verpleegkundige. Laura wist niet wat ze allemaal voelde behalve veel pijn. Toen ze niet veel later aangaf wat persdrang te voelen mocht ze een klein beetje meedrukken van de verpleegkundige die bij haar was gebleven nadat de verloskundige weg was. “We gaan zo wel op bed zitten Laura en ik ga de verloskundige bellen want je hebt echt persdrang en we willen wel dat je kindje op bed wordt geboren. Of wil je terug in bad?” Nee dat vond ze echt veel te heet! Thijs had in de kamer al de ramen open gezet in de hoop dat ze het er minder warm door kreeg. Nu werd het tijd om deze toch dicht te doen, net als de gordijnen. Hun kleine meisje was er klaar voor!

De verloskundige constateerde na 19.15 tien centimeter ontsluiting dus ze mocht gaan persen.
Thijs hield haar hand vast en met alle kracht die ze nog in zich had begonnen ze aan dit laatste deel van de bevalling. Toen het hoofdje bijna stond gaf dit een enorm branderig en schrijnend gevoel. Ze
vroegen haar wat ze wilde, iets kouds of juist iets warms er tegenaan. “Ik wil gewoon dat ze er is!” riep Laura bijna buiten adem. Ze kreeg het advies even heel rustig te ademen voor ze dadelijk nog flauw zou vallen en iedereen hun kindje al zou zien voordat zij het zelf zag. Ze luisterde heel goed en bij nog 2 krachtige weeën werd om 19.36 Lizz geboren. De navelstreng zat om haar hoofdje die ze er voorzichtig vanaf haalde voordat ze in plaats van in de buik nu op Laura’s buik gelegd werd.
Wat een prachtig fijn poppetje was deze aardbol rijker geworden. Ze huilde direct en alles zat er op en aan. “Ik ben gewoon mama. Ik kan het nog niet bevatten. Dit moet echt nog even landen…” hoorde ik Laura zeggen. Papa was sprakeloos en leek het nog evenmin goed te beseffen. Verwonderd keek hij naar zijn dochter die wat mopperend op Laura’s buik lag. Het ging ook allemaal zo ontzettend snel! Thijs mocht de navelstreng door gaan knippen waarmee hij zijn dochter definitief losmaakte van de baarmoeder waar ze al die maanden heerlijk in heeft mogen groeien. Nadat de placenta geboren was. Of zoals Thijs zei “dat vieze ding”, ging hij de familie op de hoogte brengen buiten het oog van alles en iedereen. Even bijkomen van alles wat er zojuist was gebeurd. Hij had volgens Laura even wat ruimte nodig om alleen te zijn. En dat is helemaal niet gek. Als papa kun je zo weinig doen bij zo’n bevalling met al dat geweld wat het met zich meebrengt.
Lizz bleek een natuurtalent als het gaat om borstvoeding. Met grote zuigkracht dronk ze bij Laura en hield dat nog best een hele tijd vol. De kinderarts verstoorde dit momentje door haar even te controleren. Ze werd gewogen 3160 gram. Haar reflexen werden nagekeken en ook haar hartje en longetjes werden gecontroleerd. Met een dikke 10 als rapportcijfer mocht ze aangekleed en terug bij mama. Ondertussen kwam de familie binnen.

Een geëmotioneerde moeder van Laura die zo ontzettend trots was op deze knappe prestatie van haar dochter. “Nou zijn we allebei mama.” zei ze tegen haar dochter. De moeder van Thijs kwam binnen met appeltaart. Want het was geen verjaardag zonder appeltaart. Toen hoorde ik pas dat dit niet alleen Lizz haar allereerste verjaardag was maar ook die van papa! Een groter, beter, overweldigender verjaardagscadeau kan je je toch niet wensen dan de geboorte van je dochter! Verliefde blikken kreeg Lizz toegeworpen, van de opa’s de oma’s en haar ouders. Zo stil en op de achtergrond als Thijs het afgelopen uur was zoveel praatjes kreeg hij nu. Of hij de navelstreng had doorgeknipt vroegen ze hem. “Ja, met mijn tanden!” grapte hij als antwoord. Nou, stoere papa, ik heb toch een andere foto 😉

Lieve Laura, Thijs en Lizz. Wat een prachtig verhaal is deze bevalling en wat mogen jullie trots zijn op hoe jullie dit gedaan hebben. Een verhaal zoals het beschreven staat in een boekje als je het hebt over hoe een bevalling hoort te gaan. Een nieuw hoofdstuk in jullie leven. Vanaf nu niet meer alleen partners, maar ook ouders. Papa en mama. Ik wens jullie nog onwijs veel mooie momenten, nieuwe avonturen, mijlpalen, stapjes en een fantastische toekomst samen. De start was in ieder geval overweldigend mooi!
Heel veel liefs, Marly de Laat